Savaşçı olmak daima savaşı kazanmak anlamına gelmez.Kazanabiliriz de kaybedebiliriz de;ama daima yapabildiğimizin en iyisini yaparız.Yeniden özgürleşebilme şansımızı ancak böyle kullanırız.Bu yolu seçmek, en azından bize başkaldırının onurunu hissettirir ve bizi çaresiz bir kurban olmaktan çıkarır.
Herkesin, hayatı bizim gibi algılaması gerektiğini ya da algıladığını varsayarız.Başkalarının bizim gibi düşündüğünü, hissettiğini, yargıladığını ve sömürdüğünü varsayarız.İnsanların en büyük varsayımı budur.İşte bu yüzden başkalarının yanında kendimiz olmaktan korkarız.