Habibe nural
@Habiben
Şu anda okuduğu kitap
Gretchen, babaannesinin travmasına takılı kaldığını fark ettiğinde, sonunda taşıdığı duyguları fark edecek bir zemine ulaştı. Gözlerini kapatmasını ve hiç tanımadığı babaannesi ve bütün Yahudi ailesi tarafından büyütüldüğünü hayal etmesini istedim. Bu imgeyle yüzleşirken Gretchen, huzurlu -onun aşina olmadığı bir duygu - hissettiğini söyledi. Aslında yakılma isteğinin onun yakılan ailesiyle bağlantılı olduğunu fark etti. O dakikada, kendini öldürme isteği dağıldı, artık ölmek istemiyordu. Gretchen, kendini babaannesiyle özdeşleştirirken, aynı zamanda babaannesinin ailesini öldüren kişiyle de özdeşleştirmişti. Kendini öldürerek bilmeden katillerin öfkesini de canlandırıyordu. Faillerle bu şekilde özdeşleştirme sıradışı değildir. Sonraki nesillerde aile bireylerinde görülen şiddet içeren davranışlar gözden geçirilmelidir.
Bir dizi tekeşliliğin bir yaşam tarzı olduğu bir kültürde tek bir partnere bağlı kalma fikri antika, eski moda olarak kabul edilir. 1950'li yılların yaygın sorusu olan "Bu ilişki kurtarılabilir mi?" yerini "Bu ilişki kurtarılmalı mı?" sorusuna bırakmıştır. Milyonlarca insan da cevabın "Hayır" olduğuna karar veriyor. Aslında, ironiktir ki günümüzde çoğu kişi boşanmayı bir kişisel gelişim fırsatı olarak görüyor. Giderek daha popüler hale gelen bu görüşe göre insanların büyüyüp değişmesi bir ilişki içindeyken değil, ilişki dağıldığı zamanda oluyor. İnsanlar, ayrılığın kendilerine zarar veren davranışlara gözlerini açtığına ve bu sorunları yeni bir partnerle çözme fırsatı verdiğine inanıyor. Ancak, ilk ilişkide işlevsiz davranışlarını motive eden bilinç dışı arzuları anlamadıkça ve bu arzuları yeni partnerle nasıl tatmin edeceklerini öğrenmedikçe ikinci ilişkinin de suyun altındaki aynı kayalara çarparak karaya oturması kaçınılmazdır.
