Pişmanlık denen o en fena duygu ise genelde yaşayamadıklarımızdan değil de yarım yaşadıklarımızdan kaynaklanıyor. Başkaları yüzünden kursağımızda kalan her mutluluk, gün geliyor en büyük mutsuzluğumuz oluyor. Kendi kul hakkımıza girmenin günahını yaşıyoruz.
Gizli gizli seviniyordum. Gizli sevinmek makbuldü çünkü. Herkes o kadar mutsuzdu ki "Ayıp olur!" diyordum. Sevindikçe sevilmemek diye bir şey var çünkü.
Madem gidecektin niye geldin?
Gelmek için neden o kadar ısrar ettin?
İlk önce yaşam sevgim, sonra her fırsatta gülümseyişim, en sonunda da tüm benliğim terk etti beni; daha kimse kimseyi terk etmeden.
Biliyor musun?
Biri olsaydı demiyorum bak. Sen olsaydın, daha güzel olacaktı her şey ama sen olsaydın sadece.
Çünkü senden sonraki ruh emicinin varlığına, dünyadaki tüm yalnızlıkları yeğlerim.