Hafsa Ben
@HafsaBen
Graphic Designer
University of the Arts London
London
26 Ağustos
35 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Puan vermedi·192 syf.·
23 günde okudu
·2024 46. kitabı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Başıma bir iş gelmeyecekse söylemek isterim ki: Hiç sevmedim bu kitabı. Çok basit bir dili olduğu için 400 küsür sayfa çabucak bitiyor, ancak bu durum kitabın “akıcı ve harika” olduğu yanılgısına düşürmesin kimseyi. Neden sevmediğimi maddeler halinde açıklayacak olursam:
1. Anlatılmak istenen çok daha kısa anlatılabilirdi.
Kitap gereksiz bir şekilde uzatılmış, mesajlar ve hikâye arasında bir denge kurulamamıştı.
2. Bence yazar roman türünde yazmak yerine kişisel gelişim kitabı yazsa daha iyi olurdu.
Kitapta sürekli bir mesaj verme kaygısı var. Nefes tekniği gibi bir konuyu aktarmak istiyorsa, bunu bir “kişisel gelişim” kitabı üzerinden anlatmak daha yerinde olurdu. Çünkü bir romanda bu kadar fikir altyapısı ve homojen olmayan mesaj kaygısı eğreti duruyor.
3. Edebi yönü çok zayıf.
Sürekli tekrarlanan cümleler, sıradan ve basit bir dil kullanılmış. Üslup diyebileceğimiz bir şey zaten yok.
4. Karakter ve hikâye oldukça zayıf.
Karakterin dönüşümü üzerine uzun uzun durulmuş, ama kitabın başında karaktere karşı ne hissediyorsak sonunda da aynı şeyi hissediyoruz. Bu yüzden yazar, okuyucuda bir duygu uyandırmayı başaramıyor.
5. Kişisel bir rahatsızlık: Çalıkuşu meselesi.
Baş karaktere kitabın başında “Çalıkuşu” diye bir lakap takılıyor. Sebep olarak, karakterin mızmız, ağlayan ve kurban rolüne bürünen biri olması gösteriliyor. Pardon? Türk edebiyatının en güçlü ve esaslı kadın karakterlerinden biri olan Feride’nin Çalıkuşu lakabını, o mıymıntı karaktere yakıştırırken acaba yazarın aklından ne geçtiğini merak etmeden duramadım.
6. Bu kitabın çok baskı yapmış olması üzücü.
Kitabın bu kadar çok baskı yapması, okur olarak yanlış kitapları yücelttiğimizi bir kez daha görmeme sebep oldu. O baskıyı hak eden ama 10. baskıyı bile geçememiş nice değerli eser
Bu kitap öyle alelade bir eser değil; içinde oturup incelenmesi gereken bir karakter barındırıyor... Günlük rutinlerinden tutun, yapıp etmelerinin her birine kadar bir altyapı seziliyor. Yusuf Atılgan adeta “Saksı değilim, bana dikkat edeceksiniz,” diyor bu kitabıyla okuruna. Aylak Adam’da da elimi uzatsam tutacakmışım gibi havada asılı bir his bırakmıştı kitabın karakteri. Anayurt Oteli de aynı şekilde.
Kitabın o iç sıkan, kafayı felç eden, kaçıp gitme isteği uyandıran genel buhranlı hali her ne kadar beni benden etse de, elimde iyi bir eser tuttuğumu düşündüm okurken.
Ay O karakterdeki amaçsızlık, idealsizlik… Sağa mı sola mı gideceğine bile karar vermemek için otomatiğe bağlanmış, takıntı düzeyindeki rutinlerine saplanmış yaşamı... Entelektüel altyapısının sıfır sıfır sıfır oluşu… Sevgisizlik, görünmezlik içinde varlığının değersizliği… Bir bıyık meselesi… Ve her birinin getirdiği sonuçlar.
Kitabı kapattığımda Oblomov okuduktan sonra aldığım karara benzer bir karar verdim: “Zebercet gibi olmayacağım.” Eğer bunu diyorsan, kendine ulu bir amaç, yaşamak için bir hedef, ideal ve erdemli kalmaya değecek bir şeyler edin dedim kendi kendime… Çünkü ipin ucundayız hepimiz; tık oradayız, hop burada. Zebercet’ten geri kalır yanımız yok; hepsi bulunduğumuz ortama ve kafaya bakar. Hepimiz, kendimizin hükümdarı ve kendi hapishanemizin hükümlüsüyüz. Tıpkı Zebercet’in Anayurt Oteli’nin tek başına iktidarı ama aynı zamanda o otelin mahkumu oluşu gibi…
Diğer yandan, kitabın karakterini oluşturan kafaya da aklım gitti… Bu Yusuf Atılgan, giderek ilgimi çekiyor ve diğer kitaplarını da okuyacağım gibi… Bir insan bu kadar anti kahraman oluşturma yeteneğine sahipse, iş var demektir… Kitap boyunca gözüne bakıyoruz yazarın, nolur bir anlık bir vicdan bir anlık bir erdem görelim de o
