Hakan Öztürk
@Hakanztrk
Şu anda okuduğu kitaplar
VazgeçmekŞiir
Vazgeçmek, sol anahtarını kaybetmiş bir melodi,
Aynaya yazılıp buğuyla silinen bir elvedadır.
Serçenin gagasındaki kırık su damlası gibi,
Bozkırın ortasında iz bırakmaktır.
Bir kere düştü mü cebinden vazgeçmek,
Yerçekimi onu sahiplenir hemen.
Ve sen, kambur yürüyen bir gölge olup,
Suskunluğun en dik yokuşuna tırmanırsın.
Hakan Öztürk
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
TanışmakŞiir
Bir tıklık mesafede başlar artık tanışmalar,
Parmak ucu kadar yakın, kalp kadar uzak.
Profil fotoğrafında gülümseyen bir ihtimal,
Biyografide kırpılmış bir hayat durur.
Kelimeler filtreden geçer,
Beğeniler nabız gibi sayılır.
Görüldü yazısı,
Gerçek hayatta göz göze gelmenin yerine konur.
Oysa hayatta,
Bir durak başında başlar asıl tanışma.
Sesin titremesi vardır orada,
Cümlenin yarım kalması,
Gözlerin kaçışı, sonra geri dönüşü.
Biri piksellerden örülüdür,
Diğeri nefesle, tereddütle, sessizlikle.
Biri silinebilir bir sohbet geçmişi,
Diğeri unutulsa bile bedende iz bırakır.
Ve insan
İki dünya arasında tanışır kendisiyle:
Ekranda nasıl görünmek istediğiyle,
Hayatta nasıl olduğu arasındaki mesafede.
Hakan Öztürk
Derin nefesŞiir
Bir sabah bıraktım kalbimi
Kapının eşiğinde.
Ne içeri aldım korkularımı
Ne de ardından baktım gidenin.
Rüzgâr konuştu, ben sustum,
Sözler yorgundu zaten.
Herkes bir şey anlatmaya çalıştı
Ben anlamamayı seçtim, bilerek.
Kırılanlar oldu yolumda,
Cam gibi bakışlar, ince sesler.
Eğilmedim toplamak için,
Ayaklarım öğrenmişti yürümeyi.
Hayat bir kaçış değil,
Bir varış bazen.
Her yükten kurtulmak değil belki
Ama kendine hafif gelmek.
Artık dünya dönsün diye
Ben tutmuyorum kenarından.
Düşerse düşsün bazı cümleler,
Bazı insanlar, bazı keşkeler.
Umursamıyorum.
Ve ilk kez bu kadar
Derin bir nefes alıyorum.
Hakan Öztürk
zamanın aynasıŞiir
Zaman nedir, bir iz midir kumda kalan,
Yoksa varlıkla hiçlik arasında duran?
Bir an gelir, gülersin sebepsizce,
Sonra kaybolur o an, düşüncesizce.
Saatler yürür, biz dururuz belki,
Hayat akar, bizse tutarız eski.
Hatıralar bir nehir gibi döner geriye,
Gelecekse, hep bir adım öteye.
Zaman, hayatın gölgesi mi yalnızca?
Yoksa ruhun sınandığı bir sonsuz halka?
Her tik tak bir davettir düşünene,
Kimim ben? diye sor kalbine, kendine.
Anlam ararken anlamı da yitiririz,
Bir yokuşun başında hayalet gibi bekleriz.
Oysa belki anlam, sadece olmaktır burada,
Bir çiçek gibi açıp solmakta, durmadan, duruca.
Hakan Öztürk