Yaban, insanın hem kendine hem de çevresine yabancılaşmasının hikayesi. Okurken yalnızlığın sessizliğini, anlaşılmamanın ağırlığını derinden hissettim. "Ben el ayak çekildikten sonra odamın kapısını sürmeleyip kitaplarımla baş başa kalmak saatini dört gözle beklerim." derken anlatılan yalnızlık, sanki bir kaçıştan çok bir sığınak gibiydi. "Talim, terbiye, iyi örnek... çevre değiştirmedikçe insanın değişmesine imkan yoktur." cümlesi, insanın bulunduğu ortamla ne kadar yoğrulduğunu düşündürdü. Ve "Eleme, kedere, hatta sevince bir sınır tayin etmek..." sözleri, duyguların bile bastırıldığı bir dünyanın soğukluğunu hissettirdi. Yaban, insanın içindeki uzaklığı, ait olamamanın acısını ve sessiz bir iç hesaplaşmayı anlatıyor sade ama derinden sarsıcı bir dille.

Duygu ve Düşünce

YabanYakup Kadri Karaosmanoğlu · İletişim Yayınları · 202154,6bin okunma

İleri