Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Dönüşüm için böcek mi olmak lazım!
.....
Bir sabah kalktığınızda başka bir yaratığa dönüştüğünüzü varsayın, n'olurdu? ya da ne olmazdı? Hayatınızda iyi veya kötü ne değişirdi?
Gregor'un hayatında çok şey değişmiş gibi görünse de, aslında var olup herkes ve herşey için koşturmaktan göremediği en yakınındakilerin gerçeğiyle bu dönüşümü sayesinde yüzleşecekti..
Gregor'a baktığımızda tek olmadığını görürüz. Çünkü toplumumuzda "ben olmasam" cı iyi niyet bekçilerinin azımsanmayacak kalabalıkta olduğuna çok defa şahitlik etmişizdir..
Herkese yetişmekten kendine geç kalanlarımız, fedakârlık ederken kâr kısmını övünerek kendi payına saklayan ve her defasında üzerine koyarak karşı tarafa paspas olanlarımız...
Herkese koştururken, sahiplik hissi beslediğimiz ve bizi çok sevdiğine itimad ettiklerimizin bile belki de bir gün böceğe dönüşsek ezip geçmek isteyecek kadar bizi iğreti bulacak ve güvendiğimiz dağlara karın âlasını yağdıracak kişiler olduğunu ancak durduğumuzda farkedeceğiz. Ama biz, inatla herkes için var olmaya çalışıp kendi varlığımızı hiçe sayanlardansak! Zor..
Okan Bayülgen'in bir konuşmasında : "Kimse seni sonsuza kadar sarıp sarmalamaz, yalnızsın yalnızız kabul et bunu. Ne zamana kadar acındırabilirsin ki kendini başkalarına.." dediğine rastlamıştım.. Bu bütün Gregor'lar için de, Gregor olmayanlar için de böyle..
Yalnızız.. Kimse için var edilmedik, biz olmazsak da devam edecek dünya, biz şu yer kürenin üzerinde olsak da olmasak da bir gün paramparça olacak her şey..
Fakat biz her şeyden önce paramparça olup, herkeste bir parça kendimizden bırakmayı seviyoruz..
Gregor'da kendisinin dönüştüğünü anladığı vakit onsuz yaşamın ailesi için ne kadar zor olacağını düşünüp, kendisini böyle görecek olan aile bireylerinin çok üzüleceğini zannetmesi ama, aksine yaşamın onsuz da var olduğu gerçeğiyle
Üslubu akıcı, olay örgüsü sade ve çoğu kişinin okuyabileceği şekilde, anlaşılır..
Açıkçası aman aman bir hikayesi, trajedisi yahut da mucizesi yok. Sanırım beni çeken yanı da buydu. Hayatın çok içinden olması..
Çok farklı bir olay akışı olmamasına rağmen sizi cezbeden bir yanı var. Kendinizi bulabileceğiniz karakterler, ya da düştüğünüz yerden gerçek hayatta o kadar da kolay kalkamadığınızın, hatta bazen empati yeteneğinizi bile yitirdiğinizi hissettiğinizin, hep güçlü olmadığınızın, hep iyi de olamayacağınızın kanıtı niteliğinde..
Kitap genel manada arkadaşlığın önemini, dostluğun sıcaklığını, iyiliğin iyileştiren yanının olduğunu, kadınların nahifliğini, istediklerinde neleri başarabildiklerini ve ellerindeki sihirli değneği sadece birbirlerine dokundurduklarında ortaya nasıl harikalar çıkardıklarını çok içten hissettiriyor okuyucusuna. Entrikasız, saçma sapan senaryolardan uzak iyiliğin iyilik doğurduğunu okuyup, içinizin çoğu sayfasında ferahladığını hissedeceğiniz bir hikaye..
Tabii ki artı onsekizleri de var, bu beni genel manada kitaplarda rahatsız eden bir unsur olsa da artık alabileceğim asıl mesaja bakıyorum. Asıl alınması gereken noktanın da bu olduğunu düşünüyorum. Zira yazmak zor sanat, o sebepten okuyucusunu sayfalarına kilitlemeyi başarabilen tüm yazarlara saygı duyuyorum..
Okuyacaklara şimdiden keyifli okumalar..
