Zırhımda hâlâ barutun küskün kokusu,
omzumda yarım kalmış dualar taşıyorum.
Bir savaş bitti; içimde sürüyor hâlâ,
toprak suskun, ben yorgun, gökyüzü dar.
Kapında durdum
kapı değil sanki, bir hayat eşiği.
Ellerim titredi; kılıçtan değil,
adını söylemenin ağırlığından.
Sen çıktın.
Gözlerin, haritalarda bulunmayan bir ülke.
Yıllar bir an sustu aramızda,
ne zafer kaldı, ne yenilgi.
Ben döndüm dedim,
ama aslında
ölmemiş bir adamın
hayata özrüydü bu.
Saçlarına dokundum.
savaş benden ne aldıysa
sessizce geri verdi.
Bir asker ilk kez silahsızdı.
O an anladım:
Bazı zaferler kılıçla kazanılmaz,
bazı dönüşler
ancak sevdiğine varınca tamamlanır...