Halime Acar
@Halimeacar
instagram.com/kayipkitap__?ig...
Bir ev kızının okuma günlüğü
DM YOK
226 okur puanı
Ekim 2023 tarihinde katıldı
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Liza’nın hikâyesi tam da böyle bir yerden açılıyor. Yaptığı itirafın ardından yaşadığı saldırı ve Poyraz’ın onu kurtarması sadece bir başlangıçmış gibi… Çünkü asıl hesaplaşma, yıllar boyunca bastırılan anıların geri dönmesiyle başlıyor.
Geçmiş, Liza’nın peşini bırakmıyor. Hatırlamadığını sandığı insanlar, yarım kalan bağlar ve bir anda zihninde yankılanmaya başlayan detaylar… Özellikle karşısına çıkan o dövmeli adam, unutulmuş sandığı kapıları aralıyor. Yağız’la paylaştıkları geçmişin sadece ona ait olmaması ama Liza’nın bunu hatırlayamaması, hikâyenin en huzursuz eden taraflarından biri. Bazı gerçekler hatırlanmadığında yok olmuyor, sadece daha sert geri dönüyor.
Bu sırada herkes kendi oyununu kuruyor gibi. Planlar, söylenen yarım doğrular ve geçmişten taşınan hesaplar Liza’nın dünyasını yavaş yavaş daraltıyor. Poyraz’ın geçmişin peşine düşmesiyle ortaya çıkan gerçekler ise kimsenin sandığı kadar masum olmadığını gösteriyor.
Bir yanda yeni başlayan tanışmalar ve hafifleyen anlar var, diğer yanda çözülmeyi bekleyen düğümler… Ama hikâye tam nefes aldıracak derken gelen bir mesaj her şeyi başka bir yöne sürüklüyor. O andan sonra kim av, kim avcı belli değil.
Seri kitapların en zor yanı sanırım bir önceki kitaptan spoiler veremeden anlatmamaktadır.
Elimden geldiğince spoi vermeme çalıştım.
Poyraz'ın okurken nesin sen ne adam aşk adam falan mı diye diye okudum böyle bir sevgi böyle bir adanmışlık görmedim
Ha bu kitap karakteri diyeceksiniz ama değil gerçek hayattan yazılan bir hikaye o yüzden böyle sevmek ve sevilmek var mı diyorsunuz?
Sadece kitap anlatımı bana biraz dağınık geldi gibi
Ve sıkıldığım tek yer bazı şeylerin biraz gereksiz uzatılmış olması.
Okurken böyle anneler var mı diyorsunuz öyle kötü kalpli ki.
Ve Özge hikayesi böyle bitmeliydi en çok ona üzüldüm
Evet
Harriet, 1 Aralık günü üst üste yaşadığı talihsizliklerin ardından eve döner. Koltuğuna oturup biraz soluklanmak isterken yılbaşı ağacının arkasından çıkan birini görür ve onu hırsız zanneder. Ancak karşısındaki kişi Nolan’dır. Nolan, geçmiş Noellerin hayaleti olduğunu; kötü insanların doğru yolu bulmaları için onları biraz korkutup geçmiş hatalarıyla yüzleştirdiğini söyler.
Tabii Harriet için bu durum fazlasıyla saçmadır ve Nolan’ın yaptığı küçük numaralar bile onu inandırmaya yetmez. Nolan’ın karşısında, renkli kişiliği ve cebinde taşıdığı baston şekerleriyle oldukça enerjik bir Harriet vardır.
İkili birlikte Harriet’ın geçmişine gitmeye başlar fakat ortada büyük bir sorun vardır: Harriet’ın yaptığı bir kötülük bir türlü bulunamaz. Nolan bunun nedenini anlayamaz. Geçmişe gidip gelmeler sıklaştıkça işler daha da garipleşir. Nolan bu durumun sebebini araştırmaya çalışsa da net bir sonuca ulaşamaz ve geri dönme zamanı giderek yaklaşır. Peki bu ikili şimdi ne yapacaktır?
Tatlı, minnoş bir kitaptı; tam da yılın bu dönemlerinde okunacak türden. Karakter sayısının ve mekânların fazla olmaması kitabı yormadan, akıcı bir şekilde okutuyor. Harriet ve Nolan arasındaki atışmaları gerçekten sevdim; espriler yer yer okuyucuyu güldürebiliyor. Ancak +18 sahnelerin daha az olmasını isterdim çünkü anlatılan konunun daha derin işlenmeye çok uygun olduğunu düşündüm.
Nolan’ın başına gelen olayların daha fazla araştırılmasını, üzerine daha çok gidilmesini ve gerçeğin bu şekilde ortaya çıkarılmasını isterdim. Ayrıca Nolan’ı gerçekten bir hayalet olarak tanımayı ve öyle kalmasını tercih ederdim.
Duygusal anlamda ise bana çok geçmedi; okurken hep hafif bir mesafe, bir soğukluk hissi vardı. Harriet’ın annesine ayrıca sinir oldum; Harriet’ın ona karşı daha dik durmasını ve daha net
