Halime Acar
@Halimeacar
instagram.com/kayipkitap__?ig...
Bir ev kızının okuma günlüğü
DM YOK
223 okur puanı
Ekim 2023 tarihinde katıldı
#kayipkitap__yorumluyor
İnanç, Lefkoşa’daki Türk Lisesi’nde okuyan, anneannesi ve ailesiyle yaşamakta .Kendilerine “Hayalet Dörtlü” adını veren grup, maddi güçlerini kullanarak birçok öğrenciye zorbalık yapmaktadır. İnanç da onların en kolay hedeflerinden biridir.
Yalnızca Besime’nin İnanç’a karşı farklı bir yaklaşımı vardır. Diğerleri gibi davranmayan Besime sayesinde İnanç bu grupla vakit geçirir.Fakat grubun en acımasız ve hoyrat üyesi Radiye, onu hiçbir zaman aralarında görmek istemez.
Bir gün İnanç’ı bir çatı katına çağırırlar. Görünürde sıradan bir buluşma gibi dursa da, aslında onun için hazırlanmış karanlık bir tuzaktır. Besime olanları engellemeye çalışsa da başarılı olamaz ve yaşananlar İnanç’ın ölümüne sebep olur.
Olay, ailelerin sahip olduğu güç sayesinde kısa sürede “kaza” olarak kayıtlara geçirilir. Herkes gerçeğin üstünü örter. Ama bunun bir kaza olmadığını bilen biri vardır: İnanç’ın anneannesi Sitare.
Sitare’nin kökeni çingenelere dayanıyordur. Kadim büyülerle uğraşan yaşlı kadın, torununa yapılanların cezasız kalmasına izin vermemeye kararlıdır.
Goetika’dan gelen karanlık ritüeller, lanetler ve çağırılan varlıklarla birlikte olaylar giderek kontrolden çıkar geçmişin günahları da ortaya dökülür.
Peki bu dörtlünün ve orda olanların sonu ne olacak?
1985 -1986 Kıbrıs’ında geçen hikâye ilk başta klasik bir gençlik ortamı gibi görünse de sayfalar ilerledikçe altından çok daha karanlık bir şey çıkıyor.
Kıbrıs’ın eski sokakları, dönemin müzikleri ve gençlik kültürüyle harmanlanan roman; korku, intikam ve adalet duygusunu iç içe geçirerek okuyucuya kasvetli ama sürükleyici bir atmosfer sunuyor.
Kitabın en sevdiğim yanlarından biri de dönemin sanatçılarına, filmlerine, müziklerine ve gazete haberlerinde yer alan olaylara değinmesiydi. Hikâyeyi okurken sadece
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
O bir kırmızı pastel boyaydı ama çizmeye başladığında maalesef kırmızı değildi
Diğer boya arkadaşları ona yardımcı olmaya çalıştılar ama o bir türlü kırmızı boyayamadı
Öğretmeni ona biraz daha uğraşması gerektiğini söyledi.
Arkadaşları arasında alay konusu oldu ama o inatla kırmızı çizeceğim diye uğraştı
Annesi arkadaşlarıyla karışması gerektiğini söyledi ama yine olmadı.
Bütün arkadaşları kendi renkleri olduğu için o malesef kırmızı değildi
Ta ki yeni bir arkadaş edinip ona başka bir yol gösterene kadar.
Peki ama bizim kırmızı pastel boyamız aslında hangi renkti?
Kitabı biz yeğenimle okudum ve aslında onun için tam bir renkleri tanıma kitabı oldu
Eğlenceli ve güzel bir vakit geçirdik birlikte.
3 yaş ve üzeri çocuklar için uygun bir kitap
Daha düzgün hale getirir misin
O bir kırmızı pastel boyaydı…
Ama çizmeye başladığında, aslında kırmızı olmadığını fark etti.
Diğer boya arkadaşları ona yardım etmeye çalıştı ama ne yaparsa yapsın bir türlü kırmızı çizemedi. Öğretmeni biraz daha uğraşması gerektiğini söyledi. Arkadaşları arasında zaman zaman alay konusu oldu ama o yine de vazgeçmedi; “Ben kırmızı çizeceğim.” diyerek denemeye devam etti.
Annesi, diğer boyalarla daha çok vakit geçirmesini söyledi fakat yine de istediği sonucu alamadı. Çünkü etrafındaki herkes kendi rengini biliyordu ama bizim küçük pastel boyamız hâlâ kendini bulamamıştı.
Ta ki yeni bir arkadaş edinip ona farklı bir yol gösterene kadar…
Peki sizce bizim kırmızı pastel boyamızın gerçek rengi neydi?
Uzun zamandır deneme türünde bir şey okumadığımı fark ettim ve bu kitap benim için güzel bir başlangıç oldu. Üstelik kaleminin, ekranlardan tanıdığımız değerli bir oyuncuya ait olması kitabı benim gözümde daha da anlamlı kıldı.
Kitap toplamda 8 bölümden oluşuyor ve her bölüm kendi içinde farklı başlıklara ayrılmıştı. Her başlık, aslında hepimizin hayatında bir şekilde yer etmiş ama çoğu zaman üstünü örttüğümüz ya da fark etmeden geçip gittiğimiz duygulara ve düşüncelere dokunuyor. Bir kahve içerken dalıp gittiğimiz anlar, bir çay eşliğinde aklımıza üşüşen o eski düşünceler ya da durup dururken içimize çöken o tanıdık hisler… Yazar tam da bu anları yakalayıp kelimelere dökmüş gibi.
Aşk, sevgi, dostluk, çocukluk, yalnızlık.. Kadın ve erkek üzerine düşünceler, insanın kendine varma süreci, bazen kaçtığımız bazen de yüzleşmek zorunda kaldığımız yanlarımız… Hepsi sade ama etkili bir dille anlatılmış.
Murat Aygen’in kalemini okumak benim için gerçekten farklı bir deneyimdi. Hissettiklerini saklamadan paylaşan bir insan vardı. Okurken yer yer onunla sohbet ediyormuşum gibi hissettim.
Kısacası bu kitap, sadece okunup bitirilecek bir şey değil; ara ara açıp tekrar bakılacak, altı çizilecek, belki de bazı cümlelerinde kendini bulacağın bir yolculuk gibiydi.
