İki insan birbirine öfkelendiği zaman, kalpleri birbirinden uzaklaşır.Bu uzak mesafeden birbirlerinin kalplerine seslerini duyurabilme, icin bağırmak zorunda kalırlar. Ne kadar öfkelenirlerse, aradaki mesafeyi kapatmak için o kadar çok bağırmaları gerekir.
Peki, iki insan birbirini sevdiğinde ne olur? Birbirlerine bağırmak yerine sakince konuşurlar. Çünkü kalpleri birbirine yakındır.Ya mesafe yoktur ya da çok azdır.
Ebeveynlik bazen o kadar zorlaşır ki, aklımızı kaybettiğimizi düşünürüz. Oysa kaybettiğimiz bir 'aklımız' yoktur; keşfettiğimiz bir 'kalbimiz' vardır. Çünkü çocuklar akla değil, kalbe dokunurlar.