o gədər ürəyimi sıxan roman oldu ki. yazılışına görə yox, içindəki hekayəyə görə. bir insan nə dərəcədə zəif ola bilər, oxudugca dəli olurdum.
ömər kimi kişilər bugün də var. fiziki yetkin, zehni səkkiz yaşındakı oğlan uşağı kimi gayğısız, sabahı düşünməyən.. macide kimi çoxbilmiş gızlar da bugün var. heç də cəfakar, özünü başgasına fəda eləyən obraz deyildi mənim üçün. daha çox, hiyləgərcəsinə (!) özünə yol tapmağa çalışan biri kimi galdı yadımda.
bedri üçünsə iki kəlməni belə çox görürəm. dostunun yanında onun həyat yoldaşına mədəni (!) formada gayğısını göstərən kişi (!) üçün nə yazım.