“ ‘Hepimiz bir gün öleceğiz, birazcık zahmeti niye esirgeyelim?’ diyerek bu sözlerle , işini külfetli bulup sıkılmadığını, çünkü bunu ölmekte olan bir adam için yaptığını ve zamanı geldiğinde başka birisinin de onun için aynı şeyleri yapacağını umduğunu gösteriyordu.”
“Köyde yapacak bir işi olmayan İvan İlyiç hayatında ilk kez sadece can sıkıntısı hissetmekle kalmadı, dayanılmaz bir ruhsal sıkıntı ve yalnızlık duygusuyla, hayatını bu şekilde sürdürmesinin imkansız olduğuna ve kendisine hareketli işler bulmasının da gerekli olduğuna karar verdi. “