Himmet Dağlı
@Hamlet0007
Yazar
Reklam
Bana ait olmak zorunda olacak herhangi bir şeylere o kadar çok ihtiyacım vardı ki! Kendimi, iki kişilik bir yalnızlığı tek başıma yaşarken buluyordum o yıllarımda.
İnsanda, her ayrılış anının ruhumuzda harekete geçirdiği ayrı bir psikolojik sarsıntısı vardır. Ruhumuz en çok da bu anlarda örselenir. Bunun sebebi bence...
Size, bu kitabın yazarının sözünü bana emanet ettiği bir anlatıcı olarak sesleniyorum ve bahsini açmayı düşündüğüm bir hikâye için yazarımızın bana tembihlediği kadarıyla, belki biraz daha fazlasını, dilin imkânları nispetinde ve dilimin döndüğünce yine sizlere anlatmaya başlıyorum.
Bunu niçin mi yapıyorum?
Bunu niçin yaptığımı, yani neden bir hikâye anlatmak istediğimi, doğrusunu isterseniz, henüz ben de çözebilmiş değilim. Belki de bir anlatıcı olduğumdandır bu. Söz, anlatıcıya emanet edilir ve anlatıcı da bunu sahibinden bir emir telakki addederek başlar anlatmaya. Benim de bu kitapta yaptığım, daha fazlası değil aslında; ama bir farkla ki, bu sefer yazar için ama yazara rağmen siz kıymetli okurlarla hasbihal etmek arzusundayım. Zira bu yazar takımının bizleri birer sefir olmaktan daha fazlası olarak görememeleri ne acı!
SİYAH İNCİNİN TILSIMI
Giuli’deki heyecan, tıpkı diğer sekiz yaşını dolduran çocuklardaki gibiydi. Fakat bir farkla ki o, pek ağlamazdı; neredeyse hiç. Oysa kız çocuğu narindi, kırılgandı;
Guili ise çelimsiz bedenine karşın gücüyle, becerikliliğiyle, dirayetiyle, alışılmışın üzerinde yaman bir çocuktu. Tipik bir Gürcü kızıydı yani. İnce uzun boyu, düzgün yüz hatları, geniş ve kartal gagasını andıran gayet biçimli burnu, koyu saçlarıyla Giuli, Zaruşad’ın körpecik bir evladı, babasının da tek kızıydı.
Reklam