H’amlet
@Hamlet1094
İnsan okuduklarının özetidir.
Kıssadan HisseEdebiyat
Mihail:
Tanrının ilk kelamını hatırladım: “ İnsanda ne var öğren. “
İnsanda sevgi olduğunu öğrenmiştim. s.25
İnsanlar sadece kendi hayatları için kaygılandıkları, kendilerini kolladıkları için yaşar sanırdım oysa onları yaşatan tek şey sevgiymiş.
“Aklımdan şunlar geçti o anda, adam bir yılın hesabını yapıyor oysa akşama kalmadan öleceğini bilmiyor. Ardından tanrının diğer kelamını hatırladım: insana ne verilmemiştir ?
Artık insana ne verilmediğini de biliyordum. İnsana neye ihtiyacı olduğunu bilme yetisi verilmemişti.” s.26.

“ Anne babaları olmadan yaşayamayacaklarını sanmıştım. Oysa başka bir kadın , çocukları besleyip büyütmüş. Kadının başkasının çocuklarına acıyıp ağlamasını görünce içinde yaşayan Tanrı’yı gördüm ve insan ne ile yaşar anladım.” .26
“Kıvılcımı söndürmeyen, ateşi zapt edemez. s.40
“ Küçük çocuklar gibi olmazsanız göklerin egemenliğine asla giremezsiniz.“ s.61
İçindeki hikayeler :
1- İnsan ne ile yaşar ?
2- Kıvılcımı söndürmeyen ateşi zapt edemez.
3- Mum
4- Kızlar büyüklerden akıllıymış
5- İnsana çok toprak gerekir mi ?
6- İlyas
Reklam
Camus’un en güzel ve en az anlaşılan romanı - Paul SartreEdebiyat
“ Haklısınız, suskunluğu sağır edicidir.” s.9.
“Mutluluğunuz ve başarılarınız ancak bunları cömertçe paylaşmaya razı olduğunuz takdirde affedilir. Ama mutlu olmak için başkalarıyla fazla ilgilenmemek gerekir. Bu noktada çıkış yolları kapanır.
Ya mutlu olacak ve yargılanacaksınız ya da bağışlanıp sefil olacaksınız.” S.58.
“ Her ne pahasına olursa olsun gerçeği sevmek, hiçbir şey kollamayan hiçbir şeyin kendisine direnemeyeceği bir tutkudur, bir kusurdur. Bazen de bir rahatlık ya da bencilliktir, eğer böyle bir durumda kalırsanız hiç çekinmeden doğruyu söyleyeceğinize söz verin ve en iyi yalanı söyleyin.
Böylece gönüllerinde yatan arzuya yanıt vermiş ve onları sevginizi iki kez kanıtlamış olursunuz.” S.60
“ Örneğin insanların doğum günümü unutmalarından hiç yakınmıyordum . Bu konudaki sessizligime belli bir hayranlıkla şaşıp kalıyorlardı. Oysa kayıtsızlığımın nedeni daha derinlerde gizliydi: Kendime acıyabilmek için unutulmayı istiyordum ben. “ s.61.
“ Kaldı ki kimsenin masum olduğunu söyleyemeyiz, oysa herkesin suçlu olduğunu kesinlikle onaylayabiliriz.” s.77.
“Hakikat ışık gibi kör eder. Yalansa, tersine, her nesnenin değerini arttıran güzel bir alacakaranlıktır.” s.83
