Bu dünyanın yükünden yoruldum desem,
bağışla beni Rabbim.
Kalbim yorgun, ellerim boş,
ama biliyorum: “O, ölü toprağa hayat verir.”
Biliyorum, önümüz bahar,
rahmetin inince
kuruyan dallar dirilecek,
çorak gönüller yeşerecek.
Biliyorum, söz gerek,
ölülere üfleyen bir nefes,
suskun kalplere bir ayet gibi,
“Ol” deyince olduranın müjdesi gibi.
Biliyorum,
ama şimdilik bağışla,
biraz sessiz kalayım,
çünkü yorgunluğumun özü
fani dünyaya tutunmaktan.
Ve biliyorum,
baharı beklemek de
sana kavuşma umududur aslında.