Ula hayat…
Bir zamanlar sana karşı
Rabbime kavuşmak ister gibi yakardım.
Tesbih tanelerinde adını sayar,
Her duamın arasına seni gizlerdim.
Seccademin köşesinde
Geceler boyu diz çökerdim;
Bir yanda umut, bir yanda gözyaşı…
Göğe yükselen her niyazımda
Kalbimin en gizli yerinde sen vardın.
Sonra anladım ki hayat,
Her kavuşmayı yazmaz kaderine insanın.
Bazı dualar kabul olmaz
Ama insanı olgunlaştırır.
Şimdi yine seccadem serili…
Yine tesbih elimde, yine dua dilimde.
Ama bu kez kavuşmak için değil,
Unutabilmek için yakarıyorum.
Bil ki ey hayat,
Arş-ı âlâya yükselen o eski duaları
Ve seccademi dolduran o gözyaşlarını
Hiçbir zaman unutmayacağım…