Han
@Han2210
Ara sıra kafamı dağıtmak için girdiğim bir uygulama.
Okumayan, yalnızca bir ömür değil; bir dünyayı da kaybeder.
Kamu.
Lisans.
Çankırı.
30 Kasım 1999
335 okur puanı
Haziran 2023 tarihinde katıldı
Herkes okumalı.1000Kitap
Kitabın dili sade, güzel ve akıcı.
Finlandiya halkının sıfırdan nasıl kültür, medeniyet ve fikir anlamında geliştiğini gözler önüne seriyor. Eğitimin önemini dibine kadar vurguluyor. Birlik beraberliğin önemini de boş geçmiyor tam anlamıyla bir başucu kitabı.
Okunur.
Bukowski sevdiğim bir yazar. bu kitapta karamsarlık ve hüzün dibine kadar var. Yani okuduğunuzda içinizin kararması olası bir durum. Ben sevdim. Okunmasını da tavsiye ediyorum.
SEVEMEDİM.
Yani bu kitabı duymuştum uzun süredir okumayı istiyordum. Kitap bana aşırı romantik geldi. Bazı cümleleri bana geçmedi. Yani kitap genel anlamda sıkıcı geldi bana. Yani bu kitabı biraz popüler kültür kitabı olarak görüyorum. Sevenler var mıdır ? vardır. sevenlere saygı duyuyorum ama bana kalırsa okumazsanız hiçbir şey kaybetmezsiniz.
“Kitap mı bu? Wattpad’in Avrupa tatili versiyonu resmen.”
Yani açık konuşayım, adam sanki “nasıl olaylı bir konu yazsam da sansasyon olsun” diye seks, aşk, fahişelik üçlüsünü almış, ama bunu derinleştirmek yerine Instagram aforizması seviyesinde bırakmış.
Ana karakter Maria var ya, Brezilya’dan İsviçre’ye gidiyor, “hayallerim var” diyor ama hayatın darbesini yiyip kendini genelev vari bir hayatta buluyor. Tamam dramatik falan ama , kadının iç sesiyle yazarın verdiği mesajlar arasında full çelişki var. Bir yandan “seks kutsaldır” diyor, bir yandan da “duygusuzca da yapılabilir” diyor. E kardeşim sen ne diyorsun? Tarafını seç, sen Coelho’sun, popüler Wattpad yazarı değilsin.
Kitapta felsefe kırıntısı vermeye çalışıyor ama o kadar zorlama duruyor ki… hani lisede biri “aşkla ilgili derin cümle kurayım” diye kasarsa öyle. Mesela bir yerinde “aşk acı verir ama özgürlük verir” falan diyor, bu bana çok zorlama geldi.
Dili desen, Coelho’nun en zayıf işi olabilir. Ne duygu geçiyor, ne karakter gelişiyor. Maria başta kimse, sonda da kimse. Arada bir iki “çok düşündüm” sahnesi var ama boş yapıyor.
Kısacası beni pek sarmadı.
Sevda Boyar, Hayat Siler: Rengahenk Üzer.
Can Baba’nın kalemi her zaman sert ama içten olmuştur. “Rengahenk” şiiri de tam böyle; hayatı, insanı, aşkı ve ölümü bir araya getirip, tokat gibi suratımıza çakıyor. Renk renk yani, hem duygusu bol hem mesajı derin.
“Bir gün biri çıkacak karşına, hayatına renk katacak…”
Şair burada bize sesleniyor, diyor ki: “Bak oğlum/kızım, herkesin bir sevdiği vardır. Bi’ gün gelecek, her şey griyken bi’ renk patlatacak.” Yani aşk öyle Instagram’da kalp yollamak değil, hayatına boya katacak kadar gerçek olmalı.
“Kırmızı kadar tutkulu, mavi kadar huzurlu…”
Adam burada duygulara renk veriyor. Renkler sembol tutku, huzur, öfke, özlem… Bi’ kadın ya da bi’ adam girer hayatına, seni komple baştan boyar. Eskiden simsiyah olan yüreğin, gökkuşağı gibi olur.
“Renkleri öğretecek sana, belki de hiç bilmediğin tonları…”
Burada Can Baba şunu diyor: “O kişi öyle biri olacak ki, sadece sevmeyi değil; sevilmeyi, anlamayı, hatta kendini tanımayı da öğretecek.” Bu hayatta herkesin bir öğretmeni olur; bazen o öğretmen sevdiğin kişidir.
“Sonra bir gün, ansızın çekip gidecek…”
Ve burası bam teli… O renkli hayatı sana yaşatan kişi, bir gün çekip gidecek. Belki ayrılık, belki ölüm… Ama senden geriye, o renkli anılar kalacak. Ve sen griye dönmemek için o renkleri saklayacaksın içinde.
Rengahenk”, aşkı romantik bir masal gibi değil, gerçek bir yaşanmışlık gibi anlatır. Hem güzel hem can yakar. Hayat dediğin şey, siyah-beyaz başlamaz; biri gelir, renk katar, sonra bazen o renklerle yalnız kalırsın.