Yağmur suyu ve acı ile yıkanmıştı ruhumuz. Her zaman geçtiğim sokaklar bomboştu. Yanımdan geçen insanlar ruhsuzdu. Kendi isteğimle veya Allah'ın kudretiyle öleceğim belki de yarın. Bu gün bunca acı çekmeme, bu kadar strese girmeme gerek var mı? Hayat metrodan ibarettir! Sadece 2 durak vardır; doğum istasyonu ve ölüm istasyonu. Okuduğum en iyi romandı. Kafamın doluluğundan yazı yazamıyorum artık. Herkes bir maskenin arkasına saklanıyor. Ben; yazılarımın, kimsenin olumadığı yazılarımın... Siyah, kara, hızla geçen bulutlar. Ruhum sanki onlar ile dolaşıyor. Belki insan ölünce ruhu oralarda bir yerde oluyor. Ya da ben fazla ölüyüm. Sadece.. Yağmur olarak yağarım belki. Ya da hayatımı al-sat yaparak geçiririm. Ruhumu kaybetmemek için son şans...