Artut’a göre (2014), bedenlerimizle sürekli bir etkileşim içinde olan teknoloji, bedenlerimizin içinde veya dışında yer alarak, adeta bedenlerimizin bir uzantısı haline geldi.
Çocuğun aklı bilgisayar oyununda kalmış, dersi dinlemiyor. Gencin gözü telefondaki mesajda, yemeğini yiyemiyor. Aile üyeleri aşağıda, ekrana bakıyor. Zihinlerimiz istila edilmiş, duygularımız karışık, günler sosyal medyadaki hikayeler gibi hızla akıp geçiyor ve hemen bir yenisi başlıyor. Birbirimizi gönülden dinlemeyeli kaç gün geçti acaba?