Seval Özgül
@Hananverde
Satırlar arası muhtelif âlemleri keşfetmeyi seven meraklı bir yolcu.
53 okur puanı
Mart 2019 tarihinde katıldı
Onlar, kovaları olduğuna inansalar da ellerindekinin bir elek olduğunu görmeye mahkümdur.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Akıp geçen zamanı kontrol etmek için aralıksız çaba harcarlar fakat hızla geçip giden dakikalar her zaman ellerinden kayıp gider.
Acıyı yok etmek isteyen ölümü de ortadan kaldırmak zorundadır. Ama ölüm ve acısı olmayan hayat insani bir hayat değil ölmemişlik hayatıdır.
Ruh çıplaklığı, maruz kalmışlık, ötekine yönelik acı günümüzde hepten yok oluyor. Ruhumuz bizi ötekine duyarsız, duygusuz kılan bir nasırla kaplanmış gibi. Dijital kabarcık da bizi giderek artan bir şekilde ötekilerden ayırır. Ötekine yönelik belirgin endişe yerini tümüyle kendine yönelik belirsiz bir endişeye bırakır. Bu endişe yoksa ötekinin acısına açılan bir kapımız yoktur.
Palyatif toplum acı olarak ötekini ortadan kaldırır. Öteki nesne olarak şeyleştirilir. Nesne olarak öteki de acı vermez.