“Bildim ki insan sevinince , üzüldüğünden daha şiddetli ağlarmış.”
“...Ama umutsuz olmamak lazımdır.
Ayak kırıldı mı,Allah kanat ihsan eder.”
“Doğruluk mu daha büyük meziyettir,yoksa yiğitlik
mi ?” diye sorar,cevap ne olursa olsun,”Bütün insanlar
doğru olsaydı yiğitliğe lüzum kalmazdı!.” derdi.
Acılara Göğüs Geren Afgan Kadınları...
İlk olarak şunu söyleyeyim.Son zamanlarda okuduğum kitaplar arasında en iyisiydi diyebilirim.İlk defa bir kitaba 10 puan verdim.Fazlasıyla hakediyor.
Yazarın ismini Uçurtma Avcısıyla duydum fakat o kitabı henüz okuyamadım.Bin Muhteşem Güneş’ten sonra ve okuduğum yorumlardan sonra bu kitaptan daha iyi nasıl olur çok merak ediyorum. En kısa zamanda onu da okuyacağım.
Kitabın konusuna gelecek olursak Afganistan da belli bir dönem yaşanan savaşları,bu savaşta mağdur olan insanları,sürekli değişen rejimleri ve bu rejimlerin dayatmalarını,kadınların köleden daha aşağı görülmesi,çektikleri acılar anlatılıyor. Çocukların füzeler altında yaşadıklarını,şeriat rejiminde halkın özgürlüğünün kısıtlanması,kadınların tek başına ve dış giysileri olmadan dışarı çıkamamaları,her türlü teknolojik aletlerin yasaklanması,adamların sakal bırakma mecburiyetleri, meydan da sallanan cesetler çok güzel tasvir edilmiş.İki kadının aynı kaderi paylaşmaları ve birbirine yoldaş olmaları anlatılmış.Kendimi kitap okumaktan çok bir filmin içerisinde olaylara bizzat şahit oluyormuş gibi hissettim.O kadar güzel betimlenmiş.
İçeriğine fazla girip kitabın büyüsünü bozmak istemiyorum.Ama şunu belirtmeden edemiyeceğim.
Mutlaka okunmanız gereken kitaplar arasında yer almalıdır.Size çok şey katacağı kesin.
