Helime Memmedzade
@Hanima
ADPU
Bakı
37 okur puanı
Şubat 2019 tarihinde katıldı
💎Bir ana ilə qızı ya bir-birini yaxşı tanıyırlar, yada bir-birilə tamamilə yaddırlar.
Biz burda bir-birmizi yaxşı tanıyanlardanıq.
Bu movzuya oqədər həssasam ki, kitabı ilin əvvəlində oxumaqcun ayırmışdım. Amma həssas oldugum mövzuya o qədər zərif, sadə dillə toxunublar ki, uzun müddət ərzində oxuyub bir müddət həm sarsılıb, həm anama daha da yaxınlaşıb həmdə çox üzülürdüm.
Kitabda gizli alzaymer xəstəliyi keçirən fədakar anadan, onu laqeyd olan övladlardan və həyat yoldaşından bəhs olunur. Gündəlik dialoqlar o qədər gözəl yazılıb ki, bəzən özünüzü tapa bilərsiz.
Önəmsəməzliyin sonunu isə özünüz oxuyub öyrənsəz daha maraqlı olar.
Ən əsası valideynlərimizin qədrin zamanın da bilək. Onların qəlbin bilmədən qırmayaq. Allah haqq dünyasına qovuşanlara isə rəhmət etsin, ailəsinə səbr versin.
Xoş mütaliələr....
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Livaneli qələmindən oxuduğum ilk kitab idi.
Təsirinə düşmədim deyil. Daşınması ağır və üzücü olan bir tarix görünən 2nəfərin üzərində deyil, demək oıarki hər ailədə ən azı bir nəfərin üzərində öz gücünü göstərmişdi. Alman milləti öz ciddiyəti ilə nəqədər sevimsiz olsada, demək ki eşq mövzusunda da bu ciddiyət sönük qalır, həmdə öz düşmən olduğu Yəhudi millətinə qarşı.
Sevgi din, irq, dil, müharibə tanımır həqiqətən. Aşiq oldun mu , məsələ bitmişdir.
Tarixi hissələri nəzərə almasaq səmimi və axıcı dildən yazılmışdı. Çünki tarixi hissəni ona görə vurğuladımki, tarix movzusunda yetəri qədər bilikli olmasam da , çox qəliz və aydinlanmayan tərzdə yazılmışdı. Bir əlimdə "google" olaraq oxudum desəm yeridi. Ümumi məğzi isə maraqlı və hüznlü idi:
" Bir Almanın, bir Yəhudini sevməsi qədər...'
.
Sizlərə Max sevgisi, Nadia sədaqəti arzulayıram, dəyərli kitabsevərlər. ⛴
Best in HistoryTarih
Rusiyanın məşhur yazıçısı Grigoriy Petrov`un bu əsəri istər türk, istərsə də dünya xalqları tərəfindən böyük rəğbətlə qarşılanıb. Hətta kitab üzərində "AtaTürkün hərbi məktəblərin tədris planına salınmasını əmr etdiyi kitab" deyə not da var. Kitabda çox kiçik ölkənin (Finlanidiya) həyatı, mədəniyyəti, tarixi, inkişafı haqqında o qədər axıcı, geniş, anlaşılan məlumatlar yazılıb ki oxuduqca o ölkənin 0-dan (demək olarki) quruluşunu bildiyim üçün daha doğrusu geniş məlumat topladığım üçün, hətta nə vaxtsa səyahət edəcəyim barədə də düşündüm. Kitabda əsas məqsəd hər bir vətəndaşın öz vətəninə layiqli övlad olmasını aşılamaqdır. Hər bir ölkədə baş verən rüşvətxor məmurları, adına layiq olmayan müəllimləri, içki, şəhvət düşkünü olan hərbiçiləri o qədər gözəl işıqlandırıb ki, buda əsəri tarixi əsərlərin #besti edir. Kitabda ən həssas olduğum valideyn - uşaq mövzularına pedaqoji psixoloji incə toxunuş isə əvəzolunmazdı. Məncə hər bir ölkə (milləti) orada yazıldığı kimi "meşə" ("diqqətsiz qalan ağaclar", "sadəcə lazımlı və canlı olduğu üçün qorunurlar") və "bağça" ( "gözəl fidanlar", "bənövşələr", "xüsusi qulluq göstərilən çəmənliklər" ) bənzətməsində bir "bağça" olmalıdır. Ucqar kəndlərmizdə solan , suvarılmamış fidanları o bataqlıqdan gün işıqına çıxarıb savad, təhsil vermək hər bir vətəndaşın vətən borcudur!
Thomas Karlilin dediyi kimi: " Millət cansız gil təbəqəsindən ibarətdir. Əgər ona bir sənətkarın əli dəyməsə sonsuza qədər şəkilsiz və hərəkəysiz qalacaq."
Yox əgər deyirsizsə bu dövlət başçısının işidir, onda Lev Tolstoy buna belə cavab verərdi: " Həyatı yaradan, hadisələrin gedişatını, xüsusiyyət və formasını təyin edən tək-tək insanlar -Napaleonlar deyil, xalqın özüdür."
Siz nəqədər yaxşı olsaz o qədər də yaxşı Dövlət görərsiz. Necə deyərlər:
"Hər millət layiq olduğu
MükəmməlAnket
《Üç dil bir-birinə qarışmışdı: rus, alman və güllə dili 》
Bu cümlənin təsirindən oxuduğum müddətdə çıxa bilmədim.
İnsan bəzən öz içində savaş etsə də, sevdikləri, körpələrin ümumiyyətlə bütün canlıların qarşılğında baş verən real torpaq davaları, siyasi münasibətlər insanı psixoloji olaraq o qədər tükədib yipradır ki.. Əsəri oxuduqca ilk onu deyim ki, 1939-1945 illərdə (İkinci Dünya Müharibəsi) sanki yaşadım. Almaniyanın dünyaya, ən əsası yəhudilərə qarşı müharibəsi sadəcə tükürpədicidi. Oxuduqca A.Hitlerə olan nifrətim sonsuz oldu. Onun insanları irqinə, dininə görə ayırması öz ruhu tərəfindən o qədər qəbul edilməz olur ki, sonunda intihara sürükləyir.
Kitaba gəldikdə isə o qədər dolu-dolu, cümlələrə sığmayan , doğma olmasa da ögəyliyi zərrədə hiss olunmayan ata-qız (Hans-Lizel) sevgisindən dialoqlar, Acıdil olsada geniş ürəkli ögey ana (Roza), Ən böyük günahi Yəhudi olmaq olsa da Lizelə kitabları sevdirən ən yaxın dostu insan ruhunda Maks...
Lizelin kitablara olan aclığı, onu oğurluğa sövq etməsi isə oğurluğun ən gözəl cinayətsiz növü idi. (Kaski butun ogurluqlar kitab ogurluqu qədər məsum olsa) Gözləri önündə ölən qardaşına, onu buraxib gedən anasına sevgisi, müharibə şəraitində insanları kitabla sakitləşdirməsi, hər şəraitindən ən əyləncəli şəkildə istifadə etməsi, dostluq hissinin, insanlıq duyğusunun ən gözəl nümunəsi edir onu.
Sonda isə Lizelin kitabı sayəsində sağ qalması, sevdikləri ilə vidalaşma dialoqu cümlələrə sığmayacaq qədər kədərlidi... Kitab mənə dostluq hissinin, ailənin gözəlliyini ( ögeydə olsa, imkansızda olsa), dustaq birinin havanı, buludu təsvir etməsindəki dərin mənanı, zirzəmidə olsan belə yaşamaq uğrunda mübarizənin gözəlliyini oradaki həyatı belə rəngləmək mümkün olduğunu, ən əsası tarixin əsasını öyrətdi.Tək peşmanlığım odu ki bugünə