Esra keskin
@Harfiklimi
Umut, Allah’a dayanır.
Okuduğun her satır, düşündüğün kadar kıymetlidir.
Şu anda okuduğu kitap
Hani bazen insan çok ibadet ediyor gibi görünür ama kalbi dağınıktır ya…
İşte o eksik parça ihlâstır.
Yapılan ibadetin Allah için olması. Namaz kılarken, yardım ederken, konuşurken… İnsanların övgüsü için değil, Allah rızası için. İhlâs olmazsa amel zayıflar.
Son olarak şunu söyleyeyim:
Manevi hayat sadece camide yaşanmaz.
Evde, eşle konuşurken, çocuğa sabrederken, alışverişte dürüst olurken de yaşanır. Yani iman günlük hayata yansımıyorsa eksik kalır.
Reklam
“Kim Allah’a karşı takvâ sahibi olursa, Allah ona bir çıkış yolu ihsan eder. Ve onu hiç ummadığı yerden rızıklandırır.”
Talâk Suresi 2–3
Şunu gerçekten merak ediyorum:
Bir insanın “Müslümanım” demesi tek başına yeterli mi?
Sonuçta bu, bir dine ait olduğunu söylemek. Peki dinini hiç bilmiyorsa, bu aidiyet ne kadar gerçek olur?
Mesela biri çıkıp “Ben öğretmenim” dese, ister istemez bazı konuları bilmesini beklersin. Bu kimseyi yargılamak değildir, iddianın doğal sonucudur.
Aynı şey Müslümanlık için de geçerli değil mi?
“Müslümanım” diyorsam bir iman var demektir.
İman varsa, bilmek de gerekir.
O yüzden kendime de soruyorum:
Gerçekten öğreniyor muyum, yoksa sadece söylüyor muyum?
Sabah uyanıyorsun. Yapman gerekenler belli. Çay, kahve, toparlanma, birilerine bir şeyler yetiştirme hâli. Gün başlıyor ve sen de onunla birlikte akıyorsun.
Günler birbirine benzer, yüzler tanıdık, sesler aynı.İnsan çoğu zaman güçlü değildir; alışkındır. Bu ikisi genellikle karışır. Alışkanlık sessizdir, o yüzden fark edilmez.
Peki bu bir dert mi? Değil belki ama sessiz bir ağırlık bence.
Bazen yazarken neye dokunduğunu anlamıyor insan.O yüzden bir yere yaslanman gerekiyor dur, işte yazmak o yaslanma hâlindir
Ve evet…
Bir şey yazmak için illa dertli olmak gerekmiyor.Yazı, bakmak zorunda kaldığın yerden geliyor. Bu da hep acı demek değil; bazen sadece kendini fark etmek oluyor.
Bu da kalsın burada.
Adı yok, imzası yok.
Ama sana ait.
Reklam