Hiç düşündün mü çocukken,kendini evinde ne kadar güvende hissettiğini?
Annenin yemek yaparken evi saran salça kokusu…
Babanın eve gelişiyle kumandanın el değiştirmesi.
Çocukluk anılarımıza baktığımızda, bu tür sahneleri hatırlamak insana huzur verir. Çünkü orada şefkat vardır, güven vardır. Baba, güvendir.
Peki, bir çocuk kendini evinde ait hissetmezse ne olur?
Hayatla nasıl baş eder, nasıl tutunur?
Yaşıtları “anne” ve “baba” dediğinde, bu kelimeler her çocuğun yüreğinde aynı karşılığı bulamaz ki.
Biliyorum, kulağa acımasızca gelebilir ama şuna inanıyorum:
Anne ve baba olmak her insana yakışmıyor,her insan anne ve baba olmak zorunda değil.
Bir anne nasıl evladına şefkatini hissettirmez ya da baba nasıl sevmez, yükmüş gibi bakar? Aklım almıyor.
Evet, bugün çok üzüldüm.
Ve bunu burada yazmak istedim.
Lütfen,şımarır diye sevgi bencilliği yapma!