Bir gün uyanır, aynaya bakarsın; yüz tanıdık, ama bakışın senden değildir artık.
Konuşursun, ama sesinde bir başkalık vardır.
Bir zamanlar “ben” dediğin şey, yavaş yavaş senden izin almadan değişmiştir.
İnsanın kendine yabancılaşması sessiz olur.
Belki de insan, kendini bulmak için
önce biraz kaybolmak zorundadır.
Kendine dönüş aceleyle olmaz.
Çünkü insan, kim olduğunu anlamak için
önce kim olmadığını yaşamak zorundadır.
Kendine yabancı kalmak da bir dönemmiş,
Rabbine yaklaşmanın en uzun, ama en hakiki yoluymuş.