Ayşə Həsənova
@Hasanova_a
Ne kadar uzaklaşmak istesem de kendimden başka hiç bir yere kaçamıyorum.
Şu anda okuduğu kitap
Bir devizlə yaşamağı öyrəndim:
C’est la vie!i ( Həyat budur! ) Nə edə bilərəm, sadəcə, alınmadı. Onlar səni bəyənmədilər, bu qədər sadə. Bu, sənin günahın deyil.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Kimsə öləndə də sağ qalanlara görə şükür edirdik və həyat, beləcə, öz axan ilə gedirdi. Həmişə həyatımızı “inşallah fəlsəfəsi” idarə edirdi. Həyat Allahın bizə verdiyi bəxşişdir və ölüm onun əlindədir, biz bəndələrin isə Onun işinə qarışmağa haqqı yoxdur.
Keçmişi xatırlayanda görürəm ki, nə olacağını bilməsəm də, həyatımın çoxlarından tamamilə fərqli olacağına inanırdım.
Anam mənə təbiətin bir möcüzəsinin adını qoyub. Varis “səhra gülü” deməkdir. Səhra gülü lap az canlının sağ qala bildiyi bəhrəsiz, münbit olmayan səhrada çiçək açır. Bəzən bir il yağış yağmır, amma yağar-yağmaz yerin tozunu öldürür və möcüzə kimi bu gül üzə çıxaraq çiçək açır. Çiçəklər parlaq sarıya çalan nanncı rəngdə olur, buna görə də sarı mənim ən sevimli rəngimdir.
Anam olduqca güclü, çox güclü qadındır. Yaşadıqlarına rəğmən onun bir dəfə də olsun şikayətləndiyini eşitməmişəm. Onun heç vaxt “cana yığılmışam”, yaxud da “artıq bunu etmək istəmirəm” dediyi yadıma gəlmir. Mama, adətən, sakit və dəmir kimi möhkəm idi… Hədəfim nə vaxtsa onun kimi güclü bir qadın olmaqdır, yalnız bundan sonra deyə bilərəm ki, həyatda nəyəsə nail ola bilmişəm.