Defnettiğimiz insanlar vardır, ama dahası, yüreğimizi kefen gibi saran, anısı her gün çarpıntılarımıza karışan sevdiğimiz insanları da toprağa veririz; onları her solukta düşünürüz, içimizde aşka özgü, hoş bir ruh göçü yasasıyla yer ederler.
…sevdiğinde kendinden geçercesine seviyordu; dünyanın hiçbir kadını onunla mukayese edilemezdi, kralın maiyetindeki bütün kadınlara bedeldi; ama bu büyülü sahnenin perdeleri kapandığında onu anılarına kadar yaşamından çıkarıyordu. Ne bir bakışa ne bir gülümsemeye cevap veriyordu...