Hasibe Eroğlu
@Hasibemi
Her ben dediğimde “Affola,” diyesim geliyor oysa.
Gözlerinde belki de bu kentin bütün sırlarını taşımaktaydı.
Önce kursaktan geçen lokma, sonra da insan bozuldu. İnsan bozulunca insanlık da bozuldu.
“Sen yoktun, / Kanayan bir İstanbul vardı, / Yeryüzü ıssızlığında.”
“Ne yana baksam karşımda bir anı, / Meğer İstanbul ne çok benziyormuş sana...”