Ahmet Haşim Delibaş
@HasimDel
olan bitenin alacakaranlığında...
Reklam
"Her şeyle bir olmak, tabiat alemine mutlu bir bensizlikle dönmek, işte bu, tanrı olmanın hayatı, insanın cennetidir."
Hyperion, tıpkı günümüze kadar ulaşan diğer destanlar gibi, insanın dinmek bilmez arzu, arayış ve döngülerine hitap eder. Birbirleriyle çelişen birlik ve özgürlük arzusu, temel meselelerden biridir Hölderlin için. İnsan bu iki arzudan birinin peşinden koşar, uğraşır, çok geçmeden bir diğerini arzular olur. Hyperion, sevdikleriyle birliğe ulaştıktan sonra onu aşmak, ideallerini gerçekleştirerek başka mümkün hayatların kapısını açmak istemektedir. İşte bu insana dair acayip bir döngüdür. Yıkıcı ve yapıcı bir döngü. Birliği bozmak, idealin peşinden gitmek, ve sonra yeniden birleşmek.
"Ama hiç kimseye söyleme, kaderin bizi ayırdığını! Biz biziz! Bilinmeyenin karanlığına, herhangi bir dünyanın soğuk yabanına kendimizi atmak isteriz. Bu mümkün olsaydı, Güneş bölgesini terk eder yalancı yıldızın sınırlarını aşarak dışarıya atılırdık. Ah! İnsanın o çılgın yüreği, vatan nedir bilmez! Güneş ışığı, toprağın bitkilerini nasıl yeşertir, nasıl soldurursa, insan da bağrında büyüyen tatlı çiçekleri, akrabalığın ve sevginin zevklerini öyle öldürür."
3 önemli ilişki Hyperion'un ana motivasyonlarını, düşlerini simgeler niteliktedir. Adamas nostaljisini, geçmişe olan özlemini; Alabanda ideallerini, yaratma arzusunu; Diotima tabiat ile birleşmesini, birlik arzusunu, doğallığı simgeler. Adamas bilge ve yaşça büyük bir dost, Alabanda ideallerin birlikte gerçekleştirildiği bir kardeş, Diotima ise birliğin kurulacağı aşkıdır.
Hyperion, sevgilisi Diotima ile bir arada cennet hayatını yaşarken, nostaljik dürtülerle bezenmiş bir takım ideallerini gerçekleştirmek, özgür kalmak için Alabanda'sının çağrısına kulak verir ve Yunan özgürlük savaşına gider. İdealler, uğruna
Tabiat Arzusundaki Hyperion'un Düş Kırıklığı: Almanya
Ağır bir söz, ama gene de sana söylüyorum, çünkü doğru: Almanlar gibi parçalanmış bir halk düşünemiyorum. Zanaatkârlar görüyorsun; ama insan değiller, düşünürler görüyorsun, insan değiller, sahipler görüyorsun, insan değiller, beyler ve uşaklar, gençler ve oturmuş kimseler görüyorsun, insan değiller. Bu, ellerin ve kolların ve bütün uzuvların parçalanmış ve birbiri altında duran, bu arada akan hayat kanının çölde aktığı bir savaş meydanı gibi değil mi?
Aşkı Öldüren İdealler
Ah Notara! Ben de bittim; kendi ruhum da acı çekiyor, çünkü onu, Diotima'nın ölümüyle suçluyorum ve çok saygı duyduğum gençlik fikirlerimin artık hiç kıymeti yok. Zaten Diotima'mı onlar zehirlediler!
Reklam