Kitaplarla geçen yalnız bir ömür, buğday taneleri arasında arıyorum kaybolan sevgiyi, bulmaktan da korkuyorum seni kaybetmekten de.
instagram.com/evrendekaybolan...
Ve biz, henüz insanların dilini bile anlayamadığımız yaşlarda, ara sıra oyunlarımızı yarıda kesiyorsak, bunun nedeni, ölümün seslenişini duymuş olmamızdır... Ömrümüz boyunca ölüm bize el eder, çağırır bizi. Her birimiz ansızın sebepsiz düşüncelere dalmıyor muyuz, bu hayaller bizi öylesine sarıyor ki zamanı, mekanı fark etmez olmuyor muyuz? İnsan bilmez bile ne düşündüğünü; ama sonra kendini ve dış dünyayı hatırlamak, düşünmek için toparlanmak zorundadır. Bu da bir sesidir ölümün.
Ben ki henüz yaşadığım dünyaya bile alışamamışım, bir başka dünya neyime yarardı benim? Bana göre değildi bu dünya; onlar içi kurulmuştu. Yeryüzünün, gökyüzünün güçlerine avuç açanlar, yaltaklanmasını bilenler için.