Oblomov içini çekti:
- Ah! Bu hayat , dedi.
- Nesi varmış bu hayatın?
- İnsana rahat vermiyor. Başını derde sokuyor. Ne olur , şöyle bir yatıp uyuyabilsem... Hiç kalkmadan...
- Yani ışıkları söndürüp karanlıkta oturmak istiyorsun! Güzel bir hayat doğrusu!