Nur Bayazıt
@Haticeebyzt
Emine'nin ölümüyle son tutunduğum dal da kopmuş gibi büsbütün boşlukta kaldım. Kaybettiğim şey benim için o kadar büyüktü ki ilk önceleri bunu bir türlü anlayamadım. Ne de hayatımdaki neticesini ölçebildim. Sade içimde simsiyah ve çok ağır bir şeyle dolaştım durdum. Sonra bu haraplığa daha başka bir duygu, bir çeşit kurtuluş duygusu karıştı. Bir baskıdan kurtulmuştum. Artık Emine bir daha ölemezdi, hatta hastalanamazdı da. Orada zihnimin bir köşesinde olduğu gibi kalacaktı. Hayatımda birçok şeyler daha beni korkutabilir, başıma türlü felâketler gelebilirdi. Fakat en müthişi, onu kaybetmek ihtimali ve bunun korkusu artık yoktu.
Hayattaki en zor şey; geçeceğin köprülerle, yakacağın köprüleri ayırt etmektir.
Gücün, herkesi acımasızca yok ettiği bir ortamda var olmak için o güce sahip olmak zorundaydı.
İnsanı en çok yaralayan şey fiziksel acı değil, haksızlığın ve mantıksızlığın verdiği ruhsal ıstıraptır.
Belirsizlik tüm işkencelerin en kötüsüdür.