Anlamadığım tek bir şey var: Onun nefes alamadığını benim hissettiğim gibi hissettiğinde, bütün benliğimi kullanıp yaşatmak için boğuştuğum, savaştığım, elimde tutmak istediğim o ilk insan... Elimden gitgide hızlanarak, dakika dakika kayıp giderken ve alevlenmiş beynim o biricik kadını yaşatmak için hiçbir şey yapamazken... Nasıl... Nasıl... Böyle bir anda bir adam kendisi de ölmez, ertesi sabah uykudan kalkıp dişlerini fırçalar, kravatını takar ve yaşamına devam eder.