Zarif bir mısra
@Hatip33
28 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Dünya ,zaman, hareket durdu bir süreliğine. Ruhun varlık üzerindeki ağırlığını ilk defa ayırt edebildik. Her şey durunca ortalığı kaplayan kör sessizliğin ortasında içimizdeki bütün sesleri duymaya başladık. İnsanın kanı damarlarında dolaşırken bir ses çıkarıyormuş ,duyduk. Gözlerimizi her kırptığımızda bir ses çıkıyormuş, duyduk.
Reklam
Kelimeler kendilerini hatırla yolcu edecek vefalı bir ağız ,gönül hoşluğu ile davet edecek kadirşinas bir kulak bulamadıklarından, ikimizin arasında yaralı hayvanlar gibi canhıraş koşuşturup duruyorlardı.
Sonunda kavuşma ümidinin olmadığı yol, yalnızlık yarasına merhem olmaz
Yalnızlık duygusuna ömrü boyunca bir kez yakalanmış birinin bir daha kurtulmasının mümkün olmadığını biliyordu. İnsan yalnızlığa bir defa düşer orada kalır.
Içimde kök salıp derinleşen sancılarla baş edeyim derken gücüm tükenmişti. Ya kalıp aklımı kaçıracaktım ya da başımı öne eğip gidecektim. Belki de aklımı çoktan kaçırmıştım da henüz farkında değildim. Son çare gitmeyi denedim.
Reklam