…
Hintlilerin Ahlakı üzerine yargımızda kendimizi yumuşaklık, sevecenlik, güzel ve duygu dolu düşlemleri yoluyla kolayca aldatılmaya bırakabiliriz; gene de düşünmeliyiz ki, bütünüyle yozlaşmış uluslarda sevecenlik ve soyluluk diyebileceğimiz yanlar vardır. Çin şiirleri vardır ki, en duygusal sevgi ilişkilerini betimlerler, en derin duygunun, alçakgönüllülüğün, çekingenliğin, terbiyenin anlatımlarını kapsarlar; ve bunlarla Avrupa yazınının kapsadığı en iyiler karşılaştırılabilir. Aynı şeyler birçok Hint şiirinde de karşımıza çıkar; ama Törellik, Ahlak, Tinin Özgürlüğü, kendi Hakkının bilinci bunlardan bütünüyle başka şeylerdir. Tinsel ve fiziksel varoluşun yokedilmesi kendi içinde somut hiçbirşey kapsamaz, ve soyut Evrenselliğe batışın Edimsel olanla hiçbir bağlantısı yoktur. Hilecilik ve kurnazlık Hintlinin temel karakteridir; aldatma, çalma, soyma, öldürme onun Töresinde yatar; utku kazananın ve efendi olanın önünde alçakgönüllülük içinde dalkavukluk ederken ve kendini bayağılaştırırken, yenilene ve boyun eğene karşı bütünüyle acımasız ve amansızdır. Hintlinin insanlığını niteleyen şey hiçbir hayvanı öldürmemesi, hayvanlar için, özellikle yaşlı inekler ve maymunlar için varsıl hastaneler kurması, ama bütün ülkede hasta ve yaşlılıktan zayıflamış insanlar için tek bir kurumun bile bulunmamasıdır. Hintli karıncaların üzerine basmaz, ama yersiz yurtsuz yoksulları ilgisizlik içinde açlıktan eriyip gitmeye bırakır. Brahmanlar ozellikle töresizdir. İngilizlerin anlattıklarına göre, yalnızca yerler ve uyurlar. Birşey görenekleri tarafından onlara yasaklanmamışsa, kendilerini bütünüyle itkileri tarafından güdülmeye bırakırlar; kamu yaşamına katıldıkları yerde, kendilerini açgözlü, aldatıcı, kösnül gösterirler; kendisinden korkmaları gerekene karşı alçakgönüllülük içinde