Beni azbuçuk rahatsız eden tek şey, yemekten tiksinmeme rağmen, açlıktı. Yeniden rezil bir iştah duymaya başlamıştım, içimde gittikçe artan bir oburluk. Bir şey içimi gittikçe kemiriyor, sessiz sedasız ve tuhaf, yapacağını yapıyordu. Bir düzine minnacık hayvan vardı sanki; başlarını yana yatırıyor, hafifçe ısırıyorlardı; bir an hiç kıpırdamafan duruyor, sonra yeniden başlıyorlardı; gürültüsüz, acelesiz kemirip ilerliyor, geçtikleri her yerde delikler açıyorlardı...