HBahar Kuruca
@Hbahark
@baharkitaplarda
Emrah hocamızın ikinci kitabı. İlk kitabı olan roman Nim’i ne kadar beğendiysem sekiz öyküden oluşan “Dünyanın sonu öykünün başı” kitabını da o kadar beğendim. Eserdeki son öykü olan ‘Dünyanın sonu öykünün başı’, kitaba ismini vermiş ve benim en sevdiğim öykü oldu kesinlikle. Ah dedim keşke kısacık bir öykü değil de upuzun bir roman olsaymış bu. Kıyamet kopacak olsa ben de öykünün kahramanı gibi okuyamaya devam ederdim sanırım, o yüzden bu öykü beni çok çekti.
Kitabın kapağında ve öykü aralarında bulunan çizimleri ise çok çok beğendim. Her öykünün başında göz gezdirdiğim çizimlere bitiminde tekrar incelemek için geri döndüm; çok uyumlu olmaları beni ayrıca gülümsetti :)
Çikolatalı gofret öyküsü bende farklı noktalara dokundu. Okuyan herkesi çocukluğuna götüreceğine zaten eminim de tam bayram arefesinde okuyunca etkisi daha büyük oldu. Hem çocukların gözündeki bayram sevinci hem hevesle çocukların kapılarını çalması için heyecanlanan yaşlılarımızın beklentisi öyküye çok güzel yansımış. Kim bilir belki öyle bir nene olurum ilerde :’)
‘Bir acayip karşılaşma’ öyküsü ise en çok güldüğüm adeta sonuna kahkaha attığım mükemmel bir enflasyona göz kırpış öyküsü olmuş :) şiirin tadını anlatan ‘Kasket’ öyküsü ayrı güzel, suyun önemini ve devlet meselelerini tokat gibi çarparak öyküleyen ‘Bir su meselesi’ ayrı güzel. ‘Gözlerin görmediği’nde içimiz bir cız ederken ‘Aşiyan’da affın önemini, kimlere yapılması gerektiğini ve anne babalarımıza dönüşmenin de bizde yara bıraktığını az çok görüyoruz. ‘Baş başa’ öyküsü bize kendimizle yalnız kalmayı vurguluyorken aynı zamanda delirmekle sinir krizlerine girmek arasındaki çizgilerde kendimizle muhabbet etmeyi öğütlüyor sanki.
Emrah hocanın kalemini daha ilk kitabında çok beğenmiştim, öykülerinin tadı kesinlikle bambaşka olmuş. Gözümüz
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Okurken gülmekten yanaklarımın acıdığı bir kitap ile geldim :) bir öneri ile alıp başlamıştım, gerçekten de çok eğlenceli, asla sıkmayan, su gibi akıp giden bir kitap. Evdeki üç hizmetçi hanımın dedikoduları, kendi aralarındaki diyalogları öyle güzel ki gülümsememek elde değil.
Tiyatro metni olarak yazılan kitapta, ana karakter olan Refi Efendi’nin kızından bile küçük bir hanımla tekrar evlenme sürecini anlatılıyor. Kendine öğüt isteyen uçan kuştan bile ders çıkarır dersek, bu kitaptan da elbette ince mesajları çıkarabiliriz :)
Canınız sıkılıyorsa, ‘eğlenceli bir şey okuyayım havam değişsin’ diyorsanız bu kitap tam size göre. Yalnız topluluk içinde okumayın diyeceğim, kıh kıh gülen birine deli gözüyle bakabilirler :)
Rus edebiyatını sırf balo sahneleri ve betimlemeler yüzünden aşık olacak kadar çok seviyorum. Anna Karanina için sadece bir aşk romanı demek inanılmaz bir haksızlık olur. Çünkü dönemin ekonomi, siyasi ve dini görüşlerini çok detaylı anlatıyor. Hatta bu ekonomi, tarım, işçiler konularını öyle derin işliyor ki bu kısımları okumak zorlaşabiliyor. Evlilik ve sosyete ilişkilerini, toplum baskılarını, boşanma durumuna toplumun ve dinin bakışını ve sırf bu yüzden boşanamama durumlarını, bunun bünyede açtığı anksiyete krizlerini oldukça derin işlemiş kitap.
İlk kez lisede okuduğumda Anna ve Vronsky ilişkisine hayrandım. Ama sanırım yaşlanmaya başlamışım. Levin ve Kiti aşkı dururken neden saplantılı gibi sadece tutkudan oluşan Anna Vronsky ilişkisine tutunmuşum bilmiyorum.
Pastoral betimlemeleri sevdiğimden midir, köy hayatına hayran olduğumdan mıdır bilmiyorum; ama bu okumamda ve muhtemelen sonraki okumalarımda da en sevdiğim karakter Levin olacak. Kiti’ye duyduğu şefkati ve sevgisi, köy yaşamı, ailesi için çabaları, mantığı ve bilimsel öğretileriyle ışık tutmaya çalışıp aradığı Tanrısı ve tatlı kıskançlığı ile yer yer güldürerek sevdirdi kendini bana :) Kitapta en en en sevdiğim sahne de kesinlikle Levin ve Kiti arasında gerçekleşen tebeşirle evlilik teklifi olayıydı. Çok tatlı ve romantik:’)
Levin’in evlilik öncesi kendisine söylenen artık özgür olamayacağı ile ilgili sözden sonra şu düşüncesi kitapta en sevdiğim yerlerden oldu; “Özgürlük mü? Ne için özgürlük? Mutluluk yalnızca sevmek, onun istediklerini istemek, onun düşündüklerini düşünmektir, yani hiçbir şekilde özgür olmamaktır. İşte mutluluk da budur!”
Levin’in Kiti’ye karşı hissettiği tatlı kıskançlığı ile Anna’nın Vronsky’e duyduğu takıntılı kıskançlık arasında okuyucuya yaptırılan karşılaştırmalar bile kitabı okumak
Hatice Ebrar Hanımdan okuduğum ikinci kitap. Kalemine de arkasında bıraktığı tada da vurgunum.
Bu deneme kitabıyla beraber güzeli okudum, güzel okudum ve güzel düşündüm :) çok güzel ve güncel tespitleri var, sık sık gülümserek hak verdim.
Kitap iki ana bölümden oluşuyor; ‘Güzele dair’ ve ‘Yürümeye dair’
Güzele ve güzele dair ne ararsak bulabileceğimiz bir kitap. Beni en çok “Güzelin düşmanı: metavers” yazısı heyecanlandırdı. Başlığı görünce bile bir durup, ne yazmış olabilir ki diye düşündüm. Ama metaverse gibi güncel bir konuyu bile güzel penceresinden eleştirebilmiş :)
Yürümeye dair olan kısım ise bambaşka güzel. Hele “yürüyen kendine gider” yazısını birkaç kez okudum. Yolda olanlara, yola çıkmak isteyenlere, ruhu hep yolda kalanlara ve kitaplara vurgun olanlara hitap eden bir yazı bence:)
Farklı kültürlere ait söyleyiş ve ata sözleriyle, yer yer ayetlerle, sık sık felsefe görüşleriyle, farklı yazar ve kitaplarla desteklediği yazıları gerçekten bir şölen niteliğinde.
Güzel düşünelim güzel bakalım diye herkese tavsiyedir .
Gerçek bir sonbahar kitabı. Vedayı, yarım kalmayı, arkada bırakılmayı, dalından düşmeyi ama her şeye rağmen bir gün tekrar çiçeklenme umudunu içinde taşımayı çok güzel ve çok da özel yazmış Gökhan Hoca.
Beni daha önsözün şu ilk cümlesiyle kendine çekmişti: “Hayal kırıklıkları, yorgunluklar, fırtınalar diner ve bir sandalyeye oturup kendimize dünyanın en hüzünlü sorusunu sorarız: Peki şimdi ne olacak?”
Yer yer gülümseten, sıkça ağlatan ve sızlatan fakat çokça terapi yapan bir kitap. Yolumuza nasıl devam etmemiz gerektiğini söyleyen, adeta bizi kaldırmak için çaba gösteren bir kitap. Altını çizmediğim satır yok denecek kadar az. Benim için gerçek bir baş ucu kitabı oldu. ‘Ruhu iyileştirme yolları’ kitabından sonra okuduğum ikinci kitabıydı Gökhan hocanın, ancak benim ruhumu adeta bu kitap sarmaladı.
Sizi her zaman dinleyen bir dost gibi, ne zaman isteseniz yaslanabileceğinizi bildiğiniz bir kardeş gibi, sırtınızı sıvazlayıp “Merak etme geçecek” diyen bir anne gibi kitap :)Çok çok sevdim ve çok da öneririm. Okurken yanınızdan bir paket mendilinizi eksik etmeyiniz efendim :)
İnsan yara olarak büyüyebilendir.
Gitmek zehri insanın kanına bir kez karışınca artık iflah olamıyorsun.
dünyanın merkezine koyduğun o kalp, bir zaman sonra öfkeli gözlerle sana yöneltilmiş bir silaha dönüşebiliyor.
Dünya biraz da ilk zorlukta kopup gidenlerin ardından bakmalar ülkesi değil midir?
ne mutlu bize tanrım, ne mutlu ki ölmek var; ağrıların aşkların ve sevmelerin bir sonu var; yeniden ne mutlu bize tanrım, bize bir ölmek yarattın ve üstelik bunun sorumlusu biz değiliz.
insanı acıtan vurulmak değil, sevdiği tarafından vurulmak oluyor aslında ve bu vurgun, içinde en çok hayal kırıklığını, geçmişin ve gelecek güzel günlerin derin ve telafisi mümkün olmayacak hayal kırıklıklarını
