Rüzgarın sağdan sola savurduğu yüce bir yaprak,
Ancak şiirle hayat bulan, yaldızlı bir varak...
Gözler üzerine düştüğünde kaçarcasına insan,
Ama kendine sorsanız biraz şair, biraz hayat, biraz hayvan...
Lâkin sen
Dudakların yine pür-hande, gözlerin pür-zer
Saçın nücûm ile meşbû, ve müşteil yine ter
Bırakma rûhunu düşsün bu öldüren hisse,
Ve git
Ve eyle gölgede pây-ı ümmîdini tesbît…