Yeryüzünde bir minik değişiklik yapamamış, küçücük bir iz olsun bırakamamış biz sıradan insanlar, bedenimizle olmasa bile ismimizle ölümsüz olabilmeyi isteriz için için. Çok korkarız silinip gitmekten, unutulmaktan.
Ama sadece şairler değildi ölürken şiir yazanlar. Yaşarken, kendilerine ait olmayan rolleri oynamak zorunda kalan ve seyredilmekten yorulan bazı kadınlar, ölürken nicedir kendilerine ait olmaktan vazgeçmiş bedenlerini iyice soğutup, kimsenin daha fazla bakmak istemeyeceği bir hale getirmeyi yeğleyebiliyorlardı.
İddiasızca hayatımıza giren ve büyük laflar etmeden uzun zaman orada kalmayı becerebilenler, zaman içinde kalbimizin ve ruhumuzun en manzaralı dairelerine yerleşiveriyordu demek.