Henza özer
@Henzagogh
Sanatla, bilgiyle, İslamla besleniyorum.
Şu anda okuduğu kitaplar
Anton Çehov Ve Altıncı Koğuş·68 syf.··Alıntı
9/10
Beğendi
·2025 19. kitabı
·4 saatte okudu
·Okunma: 03 Eylül 2025 22:38
·Anton Çehov’dan okuduğum ilk eser Altıncı Koğuş oldu. Herkesin okuması gereken önemli bir eser olduğunu düşünüyorum. Uzun zamandır rafımda bekleterek hata yaptığım bu kitabı nihayet okudum ve etkisi uzun süre üzerimden gitmeyecek gibi görünüyor. Çehov’un dili oldukça akıcı, içine çeken ve düşündüren bir anlatıma sahip. Ağır ya da zorlayıcı bir dil kullanmaması, okuru metnin içine rahatlıkla dâhil ediyor. Kısa, yalnızca 68 sayfalık bir kitap olmasına rağmen, Altıncı Koğuş ağır ağır okuru içine çekiyor ve zihinde uzun süre kalıcı izler bırakıyor. Kitabı bu denli anlamlı kılan şey hala günümüzde bile aynı sorunların devam ediyor oluşunda ve olayların çok farklı bir şekilde, alışılmışın dışında ilerlemiş olmasıdır.
Eser, hastane avlusunda bulunan ek bina ve oradaki karakterlerin tanıtımıyla başlıyor. Daha ilk sayfalardan itibaren kasvetli ve karanlık bir atmosfer yaratılıyor ve bu atmosfer kitabın sonuna kadar okurun üzerinden hiç eksilmiyor.
Hikâye ilerledikçe odak noktası, Altıncı Koğuş’ta bulunan İvan Dmitriç Gromov ile başhekim Doktor Andrey Yefimitch arasındaki diyaloglara kayıyor. Bu diyaloglar yalnızca kitabın en heyecan verici anları değil, aynı zamanda felsefi boyutuyla eserin temel omurgasını oluşturuyor. Zıt bakış açıları üzerinden ilerleyen bu konuşmalar, doktorun hayatını köklü biçimde değiştirebilecek bir etki taşıyor. Doktor Andrey ile İvan arasındaki bu iletişim, iki farklı iç dünyanın ve iki farklı toplum yüzünün temsilcisi olarak büyük önem taşıyor. Satır aralarına serpiştirilmiş adalet eleştirileri, varoluş ve özgürlük gibi önemli temalar eserin güncelliğini koruyan en güçlü yanlarından biri. Çehov, insanoğlunun en büyük sorunlarından biri olan hissizleşmeyi, duyarsızlaşmayı büyük bir ustalıkla ele alıyor ve bu temel çöküşleri kalemiyle gözler önüne
Reklam
İvan İlyiç ve Ölümü
“O ışık hep oradaydı zaten…
Ama o ışığı basma kalıplarla, toplumun doğrularıyla, görevlerle boğdu.
Karanlıklarla doldurdu içini, sonra o karanlıkta kendi elleriyle ezdi kendini.”
Bazı kitaplar okunmaz; yaşanır.
Tolstoy sanki yer yarıldı da mezara girmiş, ölümün koynunda vakit geçirmiş…
O çuvalı, o karanlık geçidi öyle derin, öyle iliklere işleyen bir şekilde tasvir etmiş ki;
insan okurken sadece bir karakterin değil, kendi ölümünün de provasını yapıyor sanki. Kısacık bir kitap olmasına rağmen çok derin bağlar kurdum ve etkiledi. Sanki ölümün denizinde bir gemiye binmiş gidiyoruz, fırtınılar, dalgalar, çığlıklarla mücadele veriyoruz. Okurken hep bu duyguları satır aralarından derinden hissettim. Karakterimiz İvanın, manevi acıların büyümesiyle aynı oranda büyüyen fiziksel acılarının onda yarattığı o 'Varoluşsal sancıları' derinlemesine işlemiş ve 'başkaldırma' felsefesiyle bir yerlere tutunmaya çalışırken bizlere yaşadığınız da yaşam mı? diye gerçek bir acıyla bizi burun buruna getirerek kapanış yapıyor... Okuduğum ilk tolstoy kitabıydı ve muhteşemdi.
Ev sahibesi Ve Dostoyevsky
Puan vermedi
Ev Sahibesi kitabının ilk sayfasını okumaya başladığımda, “klasik bir Dostoyevski girişi bu” diye geçirdim içimden. Kitabın içeriği ilk bakışta basit gibi görünse de unutmamak gerekir ki yazarı Dostoyevski, karanlık zihinlerin ve iç hesaplaşmaların ustası.
Zaman zaman öyle anlar geldi ki okurken sıkıntıdan dişlerimi gıcırdattım. Ama hikâyenin kara bir delik gibi içine çeken doğası yüzünden elimden bırakamadım. Tuhaf, boğucu, zaman zaman gerçeklikten kopuk bir anlatı bu. Bazı bölümlerinde kendinizi kaybediyorsunuz; “Bu gerçekten mi oluyor, yoksa kahraman halüsinasyon mu görüyor?” diye sorgulamaya başlıyorsunuz.
Her sayfasında gelecekte yazacağı büyük eserlerin, özellikle Yeraltından Notlar’ın izlerini görmek mümkün. Ordinov karakterinde gördüğümüz psikolojik çözülme, Yeraltı Adamı'nın erken bir prototipi gibi. Bu filizlenmeleri görebiliyoruz.
Kadın karakterin hem kutsal hem ulaşılmaz oluşu bana yazarın annesine duyduğu derin sevgiyi düşündürdü. Sanki Dostoyevski, annesinin ölümünden sonra kitaplarındaki kadınlara onun ruhunu üfleyerek yaşatmaya çalışıyor. Ama sonunda hepsi bir bir kayboluyor, tıpkı annesi gibi. Ve geriye yine o tanıdık yalnızlık kalıyor.
Yeraltından Notlar
Yeraltı adamın, insanın derinindeki ipi ele alıp yüzeye muazzam bir şekilde çıkarttığı o başyapıtı nihayetinde okudum. Betimlemeleri, seslenişi, konusu bakımından insanı ağır ağır derinlere sürüklerken bir yandan o karanlığın içinde insanı sorgulamaya iten, dönemin belki de en iyilerinden olabilecek bir eser yazmış Dostoyevsky. İnsanın psikolojik derinliğini çok iyi lanse etmek bir yana dursun, bunu ustaca yapabildiği yadsınamaz, Yeraltından Notlar ise bunun en güzel örneklerinden birisidir. Karakterin kitaba ilk sözleriyle başlayış şeklinden tutulsun sonuna kadar her şeyi sihir kullanmış gibi insanda tuhaf hissiyatlar uyandırıyor. Sorgulamaya iterken aynı zamanda gerçekleri aniden hiç beklemediğiniz bir anda yüzünüze vuruyor ve bunu yaparken siz de o sertlik karşısında sadece hayret edebiliyorsunuz. insan denilen varlığın bir formülden daha fazlası olduğuna dikkat çekerek; Rasyonelizmin, pozitivizm gibi ortaya çıkmış olan durumları avucunun içine alarak resmen oymuş ve bunları ağır eleştirmiştir. bunun yanında izole edilmiş olmanın, Özgür iradenin, sevilmemenin bir insanda ne denli açtığı durumları ve insanın iç dünyasının karmaşıklığının bir hayli ağırlığını gözler önüne sürmüş. Dostoyevsky, sürgün yıllarından sonra böyle bir eser ortaya çıkartarak içinde önceden var olan hayalperest yanını da eleştirmekten kendisini almamış ve okuyucuyu da kendi dünyasının içine çekebilmeyi başarabilmiştir...