Dün oturup savaştan yeni dönmüş birisiyle gece geç saatlere kadar konuşuyordum. İnsan, nerede ne yapıyor olursa olsun sadece ve sadece “doğruluk” denen şeye kendisini adamalı.
Bakmaktan başka bir şey gelmiyordu elimden. Acı çeken, acı çekmeye devam edecek. Düşen, düşmeye devam edecek. Beni ilgilendirmezdi. Dünya bu şekilde işliyordu. Kendimi kayıtsızlığa zorlayarak yukarıdan bakıyordum onlara, ancak hissedebildiğim tek şey acıydı.