Aslında insana kimse yardımcı olamaz; insan kendine yardım etme gücünü kendinde bulmalıdır.
Sayfa 223
Reklam
Nietzsche'nin sesi ağlamaklıydı. Breuer sesini yumuşattı.
"Ölmek mi istiyordunuz?"
"Ben yaşıyor muyum? Ölüyor muyum? Kimin umurunda? Benim yerim yok."
"Ne demek istiyorsunuz?"diye sordu Breuer. " Bu dünyada bir yerinizin olmadığını mı söylemek istiyorsunuz? Sizi kimsenin özlemeyeceğini? Umursamayacağını mı?"
Uzun bir sessizlik oldu.
Sayfa 184
Acaba çevreme bakmayarak ömrümün ne kadarını boşa geçirmişimdir? Daha doğrusu,bakıp da görmeyerek?
Sayfa 13
Bir ömürde kırk günlük mutluluk... Ölene kadar bütün sevinci bu olacaktı.Kırk günlük bir sevinç.O da bir ölünün elini tutma sevinci, başı vurulmuş bir adamı kucaklamanın sevinci...
Sayfa 46
