Adam yirmi yıldır aynı yapışkan ses tonu ve aynı hileli yüzle hep aynı şeyleri söylüyor; yirmi yıldır söyledikleri, insanların gerçeğinde uçurumda bir tüy, boşlukta bir toz kadar
bile iz bırakmıyor ve insanlar yirmi yıldır büyüyen düş kırıklıklarıyla orantılı bir artışla meydan meydan adamı alkışlıyorlardı. Tanrım, bu ülkede aşktan ölüme, açlıktan inanca
neden her şey bu kadar kendine aykırı, herşeyde düzey bu kadar düşük, bencil ve kirliydi...