Hiçkes
@Hickes
Hiçlik ne güzel makam, erebilene...
Öğretmen
K.T.Ü. Bilgisayar Öğretmenliği
Trabzon
Belçika, 16 Eylül
752 okur puanıKasım 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Egolar ve İnançlar
Dinlerin ilkel inanç kültürlerinden tek tanrı inancına geliştiğini öne süren sosyal evrimcilerin iddialarının aksine, biz insanlığın ilk dininin İslâm olduğuna inanırız. Çünkü ilk insan ilâhî vahye muhatap bir peygamber idi. Bu bizim imanımızın muhtevasına dâhil bir husustur ama aynı zamanda kesin, net bir bilgidir. Çünkü Kur’an-ı Kerim ayetleri ve sahih sünnet ilk ve öncelikli haber kaynağımızdır.
Diğer taraftan insanlık adeta her fırsatta bu temel üzerinden sapmış, ya peygamberlerin öğretilerini tahrif etmiş ya da kendisi farklı inanç sistemleri üreterek tevhidi terk etmiştir. Elbette bu sapmada kralların mutlak iktidar taleplerinin büyük etkisi var. Malum, ilâhî vahiy mutlak otoriteyi Âlemlerin Rabbi’ne verir. Her dünyevî otoriteyi sınırlar; insanın nesneleştirilmesine, köleleştirilmesine izin vermez. Bu elbette kralların büyük egolarının isteyeceği bir durum değil.
Antik toplumlardan bugüne kalanlar, modern arkeolojinin ortaya çıkardığı buluntular çoğunlukla bu büyük egoların sembolleri. Biz onları birer sanat eseri veya mimarî şaheser olarak görüyoruz ama tamamının altında büyük trajediler, açlık, kan, sefalet var. Diğer taraftan tevhide dair izler bulamıyoruz; çünkü tevhid yalın ve soyuttur. Kimseden görkemli tapınaklar, piramitler, heykeller istemez. İnsanı hiçbir egoya malzeme etmez.
Bugün geldiğimiz noktada tekrar insanlığın masum yüzü olan nebîlerin öğretisinin yaygın terkine şahitlik ediyoruz. Üstelik bu kez geçmiş çağlardan farklı olarak tanrı inancının toptan reddi söz konusu. Bu kez bilim ve düz akılla şımartılmış kolektif bir ego devrede. Bir de kendi dinî aidiyetini reddetmemekle beraber bir türlü rahat duramayan, teslim olamayan, içindeki hayvanı dizginleyemeyip çıkıntı iddialar ileri sürenler var.
Bu durumda iki seçenekle karşı karşıya
Toprak ve Fidan
Çocuklarımız başımızın tacı, gönlümüzün neşesi. Yıldan yıla çocuk sayımızda gerileme olsa da çocuklara düşkünlüğümüz bilinir. Dünyanın en çocuk sever toplumlarından biriyiz.
Diğer taraftan, onları bu sevgimize yaraşır şekilde yetiştirebildiğimiz şüpheli ne yazık ki. Yetiştirme derken iyi yedirmekten, iyi giydirmekten, iyi okullarda okutmaktan, muteber meslek sahibi yapabilmekten bahsetmiyoruz. Bunlar genel sosyoekonomik seviyemizle ilgili.
Çocuğu iyi yetiştirmek derken sağlam karakterli, yeteneklerinin ve zaaflarının farkında, rasyonel düşünebilen, doygun bir iç dünyaya sahip, sınırlarını bilen ve kabul kişiler olmalarını sağlamaktan söz ediyoruz.
Elbette her şey bizim elimizde değil; çocuklarımızın kaderini biz yazmıyoruz. Fakat onlar bizim toprağımızda yetişen fidanlar. Çorak toprakta nasıl sağlam fidan olamazsa kendi çoraklığımızda çocuklarımız istediğimiz gibi gür gümrah olamıyor, olamayacak.
Bahsettiğimiz bu çoraklığa hamlık diyebilirsiniz. Cehalet, görgüsüzlük, duyarsızlık, tembellik de… Fakat kendi halimizi dert etmeye başladığımızda, gömüldüğümüz rutinden silkinip “ben nasıl iyi olabilirim” sorusunun ardına düştüğümüzde çok büyük bir adım atmış olacağız. Emin olun, çocuklarımıza yapabileceğimiz en büyük iyilik bu olacak.
“Ne yapalım, bizim elimizden gelen budur, parası neyse verip en iyi okullara, ortamlara göndeririz” diye avunma lüksümüz yok. Kendi dışımızda bel bağladığımız, vazifelerimizin taşeronu zannettiğimiz sosyal ortamlar, okullar, organizasyonlar asla yerimizi alamayacak. Anne babanın yerini şimdiye kadar hiç kimse ve hiçbir şey tutmadı, bundan sonra da tutamayacak. O yer boş kalıyorsa çocuğumuz bir ömür o boşluğu doldurmaya çalışacak. Üstelik belki de hiç istemeyeceğimiz, onaylamayacağımız yollarla.
Emin olun, bu yolda samimi niyet ve biraz