Hilal Mandacı
@Hilall17
Korona günlerinde okunabilecek ennn güzel kitaplardan biri kesinlikle. Okurken ya o durumda olsaydık diye düşündüm hep. Gerçekten çok çok zor. Özellikle de akıl hastanesinde yaşananlar çok acı. Doktorun karısının durumu kesinlikle körlükten daha acı.. Bütün o vahşetin gözle görülür olması ne kadar zor olmalı.. Okurken tek sevmediğim şey ise diyalogların virgüllerle ayrılması oldu. Bu yüzden 1puanı kırarak 9 veriyorum..
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Başa, en başa, Patricia'yla Ali'yi bir bilinmeze yolculadığı günlere döndü. Kendisine bir tercih hakkı tanınsaydı ne yapardı?
HASRET mi, ÖLÜM mü deseler kesinlikle ölümü seçerdi. Tereddütsüz... Hiç gözünü kırpmadan!
Ama ona soran olmamıştı ki...
...
Gittin...
Bir yemin kaldı aramızda
Yarısı senin
Yarısı benim..
Yine bitirince niye daha önce okumadım diye üzüldüğüm bir kitap oldu. Gerçekten harika bir kitap diyebilirim. Bir gün boyunca o kadar çok okudum ki gözlerim artık yeter dediği halde kitabın kapağını meraktan kapatamadım. Katili bulmadan uyuyamazdım. Ahmet Ümit diğer kitaplarında olduğu gibi bunda da şaşırtmayı başardı ve katil hiç tahmin etmediğim biri çıktı. Mükemmel bir anlatım hiç kuşkusuz. Patasana'nın tabletlerini merakla bekledim. Aşkına kavuşmasını diledim ama sonu çok üzücüydü.. Mükemmel bir anlatım,harika bir tarih..
" Ben zalimler çağında yaşayan bir alçaktım. "
"Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum." sözleriyle başlıyor roman.
İlk başladığımda çoğumuz gibi Kemal'e çok kızdım ama ilerledikçe Kemal'in duyguları yüreğimi acıttı.. Hele bir de o duygu dolu satırları okurken özlediğiniz biri varsa siz de Kemalle birlikte o özlemi doyasıya yaşıyorsunuz. Yazar burada aşkı elle tutulur bir şey olarak önümüze koyuyor demiştiya hani arka kapakta, tam olarak içini dolduran bir cümle diyebilirim. Okurken her satırda acaba Füsun, Kemal'e ne zaman geri dönecek diye düşünmekten kitabın kapağını zor kapattım. Kemal bütün o betimlemeleri yaparken Merhamet Apartmanında, Çukurcuma'daki evde sanki ben de vardım. Sanki Kemal o yatakta Füsun'un hayaliyle acı çekerken uzaktan ona baktım. Sanki ben de o sofrada onlar ile birlikte oturdum,yemek yedim,televizyon seyrettim. Bütün duyguları öylesine dolu yaşadım ki bu duygu yoğunluğu beni biraz da yordu.. Normalde bir kitabi bitirdikten sonra hemen bir diğerine başlarken bunu sindirebilmek için 2 3 gün bekledim ve elime başka bir kitap almadım diyebilirim...
Bütün bu duyguları en deriniyle yaşadım ve kitabın rengârenk dünyasından hiç ayrılmak istemedim... Yolum düşerse Masumiyet Müzesi'nde bu duyguları tekrar yaşamak dileğiyle...
Yaş fark etmeksizin herkesin mutlaka okuması gereken bir kitap...
`Hoşça git,`dedi tilki. "Vereceğim sır çok basit: İnsan ancak yüreğiyle baktığı zaman doğruyu görebilir. Gerçeğin mayası gözle görülmez. '' Küçük prens unutmamak için tekrarladı.
"Gerçeğin mayası gözle görülmez."
