Hilal Mandacı
@Hilall17
"Zaten küçüklüğümden beri saadeti israf etmekten korkar, bir kısmını ilerisi için saklamak isterdim… Bu hal gerçi birçok fırsatları kaçırmama sebep olurdu, fakat fazlasını isteyerek talihimi korkutmaktan her zaman çekinirdim."
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
"Niçin rüzgarlı sonbahar akşamlarında, sessizce yan yana yürüyerek ruhlarımızın konuştuğunu dinleyemiyoruz?"
İskeleden uzaklaşan bir gemideki yolcu gibi,geçen her saniyenin beni arkada bıraktığım sevgilimden aslında uzaklaştırdığını bildiğim için, geçen dakikaların o kadar çok olmadığına kendimi inandırmaya çalışır,bu amaçla anlardan ve dakikalardan aklımda küçük desteler yapardım. Her saniyede her dakikada değil,ancak beş dakikada bir üzülmeliydim! Bu yöntemle beş tek dakikanın acısını son dakikaya kadar ertelemiş olurdum. İlk beş dakikanın geçtiğini inkar etmek artık imkansız olunca yani geç kalma gerçek olunca, acı çivi gibi içime batar; can havliyle, Füsun'un buluşmalarımıza hep beş on dakika geç geldiğini düşünür ondan sonraki beşlik dakika destesinin ilk dakikalarında daha az acı çeker,az sonra kapıyı çalacağını,az sonra tıpkı ikinci buluşmamızda olduğu gibi, onu birden karşımda buluvereceğimi umutla düşlerdim...
"Füsun'un fotoğrafını aşkla öptü ve ceketinin göğüs cebine dikkatle yerleştirdi. Sonra bana zaferle gülümsedi. "Herkes bilsin, çok mutlu bir hayat yaşadım."
"Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum." sözleriyle başlıyor roman.
İlk başladığımda çoğumuz gibi Kemal'e çok kızdım ama ilerledikçe Kemal'in duyguları yüreğimi acıttı.. Hele bir de o duygu dolu satırları okurken özlediğiniz biri varsa siz de Kemalle birlikte o özlemi doyasıya yaşıyorsunuz. Yazar burada aşkı elle tutulur bir şey olarak önümüze koyuyor demiştiya hani arka kapakta, tam olarak içini dolduran bir cümle diyebilirim. Okurken her satırda acaba Füsun, Kemal'e ne zaman geri dönecek diye düşünmekten kitabın kapağını zor kapattım. Kemal bütün o betimlemeleri yaparken Merhamet Apartmanında, Çukurcuma'daki evde sanki ben de vardım. Sanki Kemal o yatakta Füsun'un hayaliyle acı çekerken uzaktan ona baktım. Sanki ben de o sofrada onlar ile birlikte oturdum,yemek yedim,televizyon seyrettim. Bütün duyguları öylesine dolu yaşadım ki bu duygu yoğunluğu beni biraz da yordu.. Normalde bir kitabi bitirdikten sonra hemen bir diğerine başlarken bunu sindirebilmek için 2 3 gün bekledim ve elime başka bir kitap almadım diyebilirim...
Bütün bu duyguları en deriniyle yaşadım ve kitabın rengârenk dünyasından hiç ayrılmak istemedim... Yolum düşerse Masumiyet Müzesi'nde bu duyguları tekrar yaşamak dileğiyle...
