Benim düşünceme göre aşk, ruhların çeşitli yaratıklar arasında bölünmüş parçalarının birleştirilmesidir.
Her şekil kesinlikle kendine uygun olan şekli arar ve bulur
Nefse galebe için yegâne vasıta aşktır. Nasıl ki, tecelliye sebeb de aşk olmuştur. Bizi ancak aşk hakka kavuşturabilir. Hakiki aşk insan ruhunun ruh-ı mutlak olan Allah'a karşı bir iştiyakıdır.
Oyun, ruhla ayrılmaz bir bütündür. Bir anlamda bir çeşit meslektir ve böyle de kabul edilmesi yerinde olur. Bu yüzden, bir çocuğu oyun oynarken rahatsız etmek ciddi bir konudur. Oyun asla bir zaman öldürme yolu olarak görülmemelidir. Geleceği hazırlama hedefi söz konusu olduğunda, her çocuk içinde bir gün kendisine dönüşeceği yetişkine ait parçalar taşır.