Hatice
@Hira0020
Aşk imiş her ne var alemde
İlim bir kıylükâl imiş ancak .
Fuzuli
Lisans
2001
79 okur puanı
Ekim 2023 tarihinde katıldı
Kimya-yı Saadet okurken bende oluşan duygu, bir şey öğrenmekten çok bir şeyi hatırlamak gibi oldu. Sanki insanın zaten içinde bildiği ama üstü örtülmüş bazı hakikatler, yavaş yavaş açılıyormuş gibi. Kitap sert bir öğreti dili kullanmıyor; daha çok insanın kalbine dokunarak onu kendiyle yüzleştiriyor. En çok da insanın değerinin dışarıda değil, kalbinin Allah’la kurduğu bağda olduğunu vurgulaması etkileyici geliyor. Okuma bittikten sonra bile insanın içinde sakin ama derin bir düşünme hali kalıyor.
Reklam
Kelebeğin Rüyası bende böyle ince bir hüzün bırakan kitaplardan biri. Okurken “genç olmak, hayal kurmak, ama hayatın izin vermemesi” duygusu çok yoğun geliyor. İki genç şairin hem dostlukları hem de şiire tutunmaları çok samimi; sanki kırılgan ama içten bir dünyaya bakıyorsun.
En çok da şu his kalıyor: bazı insanların ömrü kısa oluyor ama hisleri çok büyük oluyor. Kitap bitince böyle sessizce iç çekme hali geliyor ya… tam o yani . Çok abartılı değil, sade ama dokunan bir anlatımı var.
Kısaca benim için: hüzünlü, zarif ve kalpte küçük bir sızı bırakan bir kitap
Kafamda Bir Tuhaflık bana şunu hissettirdi: Hayat bazen çok gürültülü değil, ama içten içe ağır. Mevlut’un yürüyüşü, bekleyişi ve kabullenişi okurken insanın kendi iç sesini de yavaşlatıyor. Kitabı bitirdiğimde bir hikâye kapanmadı aslında; içimde tarif edemediğim bir sessizlik kaldı. Sanırım Pamuk’un bahsettiği o “tuhaflık” tam da buydu.
İmparatorluğun En Uzun Yüzyılı
Osmanlı’nın 19. yüzyılını; değişimin hiç durmadığı, sorunların ve arayışların art arda yaşandığı bir dönem olarak anlatır. Uzun denir bu yüzyıla, çünkü Osmanlı ayakta kalmaya çalışır sürekli ve kendini yenilemek zorunda kalır. Tanzimat’la birlikte devlet düzeni, hukuk, eğitim ve ordu gibi alanlarda önemli değişiklikler yapılır; çoğu zaman yukarıdan şekillenir bu yenilikler. Osmanlı bir anda çökmez; aksine sancılı ve ağır ilerleyen bir dönüşüm süreci yaşar. Bugünkü Türkiye’nin pek çok temel kurumunun temeli de atılmıştır işte bu dönemde.
Yazar, kelimeleriyle hem bir uyarı hem de bir davet sunuyor: "Sonsuzluğu unutma."
Eserin dili sade ama vurucu. Ayetlerden ve hakikatten beslenen anlatımıyla, okuyucuya bilgi değil; farkındalık kazandırıyor. “Akıbet” yalnızca ahireti anlatan bir kitap değil, aslında bugünü nasıl yaşadığımızı sorgulatan bir ayna gibi. Çünkü yazarın satırlarında şu sessiz soru yankılanıyor: “Hazırlığın var mı?”
Benim için Akıbet, ölüm korkusunu değil, ölüm bilincini öğreten bir eser oldu. Hayata anlam yüklemek, zamanı israf etmemek ve kalıcı olanı fark etmek adına bir çağrı gibi hissettirdi. Her sayfası, ruhu uyarıyor ama aynı zamanda huzura da davet ediyor. Keyifli okumalar.
Reklam