Ben başardım,
Üstümdeki bütün yüklerden arındım. Nasıl mı?
Kör sağır oldum sesimi duyuramadıklarıma,
Çevremde ki insanları düşünmeyi bıraktım çünkü insanlar kendini mutlu edenin değil, acı verenin peşinde hep…
Ne çok yordu beklenti içinde olmak, ufacık bir ilginin bile dilencisi olunca.
Bir şeyler benim çabam ile oluyorsa o olayın fiili de, faili de benim…Minnetim de kendime olmalı...
Şunu da net kavradım, yaranı kime gösteriyorsan o kadar geç iyileşirsin...
İnsana en büyük ceza onun varoluşunu susarak yok saymaktır... Bu dünyada ki en büyük meziyeti en kötü sözü söyleyebilmek olan birisiyle neden tartışasınız...
Şu çocuk dünyaya getirme işi, bedensel zevkin eşlik ettiği bir şey değil de tamamen akılla yapılan bir iş olsaydı; acaba insan soyu gerçekten varlığını sürdürmek ister miydi ?
Nerede olduğunu unutturan, kaç saat geçtiğini fark ettirmeyen ve bu konuya nereden geldik dedirten, yüzünde ki ifadeye bakıp seni anlayan, sorgulamayıp rahat bırakan, yargılamayıp yanında kalan samimi insanları çok seviyorum...